Sociale hervormingen - pagina 408

396 dat het voor een aantal inrichtingen, vooral in groote steden, onmogelijk zal zijn aan die eischen te voldoen. Met betrekking tot de uitdrukking „art. 121, onder a i of 2", werd verwezen naar de opmerking bij art. 118.

Art. 138. werktijd"

Sommige

leden zouden „voor het einde van eiken

willen zien vervangen door „na eiken werktijd". Zij op, dat, zooals de bepaling thans luidt, den arbeiders

merkten gedurende den werktijd om beurten „voldoende tijd" zal moeten worden gegeven om zich te wasschen het scheen voor de hand te liggen dat dit voorschrift in de practijk storend zal werken en den tijd waarin behoorlijk gewerkt wordt niet onbelangrijk 2al verkorten. Er scheen bovendien niet de minste aanleiding te bestaan om aan arbeiders in de hierbedoelde fabrieken en werkplaatsen te vergunnen den voor het schoonhouden van het lichaam benoodigden tijd te korten op den arbeidstijd. Een ieder behoort zich te wasschen in zijn eigen vrijen tijd. Andere leden bestreden deze opvatting. Het wasschen houdt hier nauw verband met den arbeid en behoort dus in den werktijd te geschieden; het is voor de gezondheid van het hoogste belang dat het niet wordt nagelaten, en dit zou toch allichthet geval zijn, indien niet op den patroon de verantwoordelijkheid rustte dat de gelegenheid er voor worde gegeven. Waar die gelegenheid moet worden verschaft „onmiddellijk" voor het einde van den werktijd, en ongetwijfeld al zegt het artikel het niet de bevoegde ambtenaar zal kunnen beslissen, hoeveel tijd als voldoende is aan te merken, scheen de vrees voor storing van het bedrijf en verkorting van den werktijd niet van overdrijving vrij ;

—

—

te pleiten.

Eerstbedoelde leden merkten nog op, dat, ook al mocht hunne vrees niet bewaarheid worden, toch elke waarborg ontbreekt, dat het doel dat de ontwerper zich voor oogen stelde, te weten dat de arbeiders zich behoorlijk wasschen, inderdaad zal worden be-

Zoolang die waarborg niet aanwezig is, kwam het hun voor, met de bepaling van art. 137 geheel kan worden volstaan.

reikt.

dat

Art. 139. Er werd op gewezen, dat deze bepaling eensdeels eene zeer verre strekking kan hebben en dat er aan den anderen kant weinig of geen kracht van uitgaat. Het beschikbaar stellen van doelmatige badgelegenheden is eene zaak waarmede in den regel belangrijke kosten zullen zijn gemoeid. Het is dus voor den patroon geen onverschillige zaak, of het voorschrift al dan niet op zijne inrichting van toepassing zal zijn. Maar juist op dit punt laat de wet hem volmaakt in het duister. Zal het wederom de bevoegde ambtenaar zijn, die heeft te beslissen, of de arbeid van dien aard is dat de arbeiders een bad behoeven? Zal van die beslissing beroep mogelijk zijn? Wanneer niet de wet zelf een leiddraad geeft, scheen het te vreezen, dat, al naar gelang

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen