Om de oude wereldzee - pagina 391

;

DE ALGERIJNSCHE KOLONIE. En dan nog

blijft

het

zoo

sterke

357

accres der inlandsche bevolking

steeds als een Damocleszwaard over Algiers zweven. Een bevolking die in zestig jaren zich verdubbelde, kan in andere zestig jaren

4^ op 9 millioen stijgen; en wat zou ten leste tegenover zulk een aanwas de kolonisatie van eenige honderdduizenden Franschen

van

beteekenen

?

Vooral in dit verband trekt het de aandacht, dat Frankrijk in Tunis

proefneming tot Gallificeering niet herhaald

Algerijnsche

zijn

Tunis

heeft

men

bevolking

stipt

geëerbiedigd,

In

slechts

bestaande

dit heeft

op elk punt onaangetast gelaten, en

van land en volk

men

in Algiers

van de inlandsche

organisatie

van enkele grove misbruiken gezuiverd,

rische organisatie

Doch

de

om

naast deze histo-

nemen.

als vreemden-kolonie plaats te

van meetaf niet gewild. Algiers zou

Frankrijk worden ingelijfd, niet enkel wat de bewindvoering betrof,

ook in

huishouding. Daarbij

zijn

heeft.

is

men

bij

maar

gestuit op ras- en religie ver-

In Amerika hadden de Spanjaarden, Portugeezen, Franschen en

schil.

Engelschen de dun-gezaaide bevolking kunnen verdringen, en er een Buropeesch leven kunnen vestigen; hier daarentegen stuitte

men op

met eeo hoog ontwikkeld verleden, van twee sterk getypeerde rassen, en met een religie-eenheid, die heel het leven beheerschte en tot dusver in alle deelen der wereld met taaie onvereen

bevolking

aan

zettelijkheid

bood.

Een andere

het

indringen van elke andere cultuur weerstand

had Frankrijk hier niet tegenover te stellen, propaganda lag nooit in zijn bedoeling. Van ver-

religie

want Christelijke menging met het Arabische of Berbersche ras is dan ook geen sprake van een zich terugtrekken van den Islam evenmin en hoe men zich ook inspande om beide, de oorspronkelijke bewoners en de ingekomen kolonisten, in een hoogere cultuur, die uit Europa geïmporteerd werd, ;

te vereenigen, de inlandsche bevolking bleef die ze was, verloochende

vooral

de

op

het

militaire

platteland

haar karakter

niet,

en

al

zwicht ze voor

overmacht, ze handhaaft haar traditien en

koesteren op de herwinning van haar onafhankelijkheid.

blijft

hope

Frankrijk

dan ook onwillig moeten schikken; heeft zich, zooveel het kon, naar den aard der bevolking moeten voegen en is er inderdaad, na allerlei vergeefsche proefnemingen, in geslaagd. heeft

zich

hierin

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen