Om de oude wereldzee - pagina 259

DE ZIGEUNERS. óf uit

Het

roeien

te

heeft

eerste

237

óf naar wilde bosch- en bergstreken te verjagen.

nergens gebaat.

Zelfs

wel de Mooren, maar niet de Gitano's

tweede poging kon steeds minder doel toenam, en alzoo de wilde, verlaten en

is

niet in Spanje,

waar men

En de

meester geworden.

hoe meer de bevolking

treffen,

onbewoonde streken minderden

daargelaten nog, dat ze toch altoos weer uit zoo onherbergzame oorden

De tweede

naar de bewoonde streken afdaalden.

poging, in Rusland,

om hun hun natio-

Spanje en Hongarije aangewend, had de strekking,

nalen staat te ontnemen, door verbod van eigen taal, verbod van luu-

om

zucht, verbod

nog langer Zigeuner

zich

nomadisch trekken. Wat de

taal

aangaat

noemen en verbod van

te

dit in Hongarije gelukt,

is

laatste. Maar de huwelijken in eigen ras hielden naam van Zigeuners lieten ze zich niet rooven, zoodat

en evenzoo het stand, en den

ook nu nog ieder weet, wie in

zijn

dorp een Zigeuner

is

en wie

niet.

Waarbij dan nog komt, dat buurten en ook streken waar ze in grooten

saam wonen, broeinesten van geworden, en hun karakter, zoodra

getale zijn

nog inzonk.

De derde poging

door schoolondei"wijs

misdrijf en

allerlei

ze het

ongevoeg

nomadisch leven opgaven,

eindelijk bestond hierin, dat

men hen

en door conscriptie met de andere deelen der

bevolking zocht te vermengen. Ook hierbij echter bleek het Hongarije

een

ploegen op

rotsen

bezochten de Zigeunerkinderen slechts in 15 in 85

^

1

^

gemeenten de

school,

ganschelijk niet, en dan nog wordt uit de

rechteroever van den in

zelfs in

Per honderd gerekend,

te zijn.

gemeente goed,

niet plaats greep.

gemeenten aan den Donau meegedeeld, dat het bezoek der school

in S niet

Men

noemenswaard, en

heeft

bij

in andere S ganschelijk

de Zigeuners blijkbaar met zoo diep-

ingewortelde raseigenaardigheden te doen, dat, wat

men ook

beproeve,

hun amalgameering met de overige bevolking door geen regeeringsmaatregelen te bevorderen is. Al wat men kan verwachten is, dat ze, naar gelang de dichtheid der bevolking toeneemt, hun nomadisch leven almear zullen opgeven, en, daardoor nationaal verzwakt, allengs in aantal zullen afnemen, en zoodoende uitsterven.

Wat

daarentegen nooit

mag

rusten

is

de arbeid der Christelijke liefde,

die zich ook deze ongelukkigen heeft aan te trekken.

dat

dusver

weinig

bij

hen

te

winnen

viel,

Want al

hun

verblijf kiezen, sluiten ze zich bij

het,

waar Kerken

dit opzicht toch een ernstigen plicht te vervullen. Allerwegen,

ze ook

is

de Kerken hebben in

de Christelijke

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen