Om de oude wereldzee - pagina 468

HET HEILIGE

438

Uws

der heerlijkheid

Land

—

koninkrijks",

signatuur gaf.

eigen

zijn

aan die kust, daartoe verkoren

LA.N1).

is, blijft

dit getuigt de historie, dat het lag

wat aan het Heilige

dit is het

Waarom

dit

kleine land, en juist

veelzins een mysterie. Slechts

aan de wereldzee, die destijds heel

den gang van onze menschelijke ontwikkeling beheerschte, en dat het

was

geplaatst

in

als

een centrum, waaruit de stralen zich naar de

groote Rijken dier dagen, naar Egypte, Syrië, Assyrië, Babylonië en

en

Perzië,

westwaarts naar Griekenland en

Rome

strekten.

Voor

een centrum, waarvan een machtige levensbeweging moest uitgaan,

—

—

gelegen. Maar de heilige toen althans was geen land gunstiger beteekenis van dit Land verviel dan ook, toen het zijn hoogeren last had uitgediend. Toen met Christus' Kerk het heilige de wereld intoog en de wereld veroverde, hield het op het ,, Heilige Land" te zijn. Het zonk weg in onbeduidendheid en scheen als met een vloek Geen land is als beladen. Al zijn vroegere heerlijkheid ging onder.

Palestina zoo tot in zijn voegen en plooien verwoest. Alle heirlegers

hebben wat nog te voleinden was, aan die verwoesting voleind. Er is geen glans meer, en er is geen volk meer, en er is geen openbaring meer van de grootheid des Heeren. De kruistochten, die Palestina's roem wilden doen herleven, zijn dan

zijn

doorgetogen, en

er

ook éen groot historisch

fiasco gebleken.

Niet voor Europa, want in

ons werelddeel hebben ze de eenheid van het Christelijk besef hersteld,

maar wel voor

Palestina,

welks verwoesting ze veel meer voltooid

hebben, dan dat ze Sions glorie deden herleven.

Wat

eens het Heilige

Land was, en thans alleen nog om de herinnering dien naam büjft dragen, kan thans niet anders zijn dan het land van den pelgrimstocht. Een groot, machtig graf, dat men bezoekt niet om er de oude glorie te vinden, maar om de heugenis te hernieuwen aan wat er eens gebloeid.

blonk en In

heilig

wereld

die

Palestina

schitterde. is

heeft voor de wereld

haar ontloken bloem uitgedragen.

En

Palestina heeft u thans niet anders te toonen, dan de wortel in de

dorre

aarde,

ontloken

is.

waarop eens de stengel opschoot, waaraan die bloem En die bloem was de Heilige, Gods Zoon en toch des

menschen Zoon. Immanuel, God met ons Wat toch was het doel, waarvoor Palestina afgezonderd? God

aanbidden in

is

geed

een Geest, en die (en

alzoo

niet

Hem

als

heilig

land

aanbidden moeten

was

Hem

stoffelijk), in icaarheid (en alzoo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen