Onze leestafel - pagina 23

;

ONZE LEESTAFEL.

Een gewoon

leven, van een braaf dorpskind dat door trouwe liefde

tot een goede,

rijpt

meere willen

469

niets

Maria VerJaap

vrouw en moeder.

degelijke

Tom Ram ra e, maar weten van die R a m m e

houdt van

haar vader en broer

binnenschippers zooals

's,

en hun gehate mededingers. Die

wrok

stille

zij

slaat uit in heftigen

overwonuen en verzoend door dappere naastenliefde haar liefde gevaar door verleiding en jaloezie, maar in haar onbewuste echtheid wordt ze gelouterd door die stormen, en wortelt ze vaster.

haat,

;

loopt

Daarbij geeft een frisch dialect- woord relief aan de teekening van

het Zeeuwsch dorpje aan den dijk.

Soms

zelfs

gaat de schrijver

buiten zijn boekje en moet even in een nootje vertellen de aardige

van Luctor et Emergo wat natuurlijk het verhaal

volksvertaling

merge"

—

„Lukt

:

stoort.

't

nou

niet, lukt

Doch over

't

't

geheel

de dadelijke, eenvoudige taal geheel in overeenstemming met het onopgesmukte verhaal. Soms, doch zelden, laat de taal voelen dat we Vlaanderen naderen, zooals hier: ,,A1 meer en nieer had de wind den kop weer opgestoken, en buiten was 't alree een fluiten en gieren van geweld. Achter, in den hof, ruwde hij door de hagen, sloeg tegen de heining, en kneep er de leiboomen, dat ze is

te

aan

rilletrekken

was

't

't

een gedruisch,

latwerk stonden: en vóór, in de dorpstraat, als toog er

een woeste bent tierende reuze-

Bij tusschenpoozen zwiepte

de regen neer, kletsepetsend op de daken, tegen de ruiten in de kale, ruige boomekronen en na zoo'n bui weer even droog, zag men hoog in de lucht een kerels langs.

wilde jacht van donkere wolken, waartusschen door de tijd tot tijd

haar facie glansde,

(bl.

Dit „na zoo'n bui weer even droog, zag men"

want „men"

niet

droog"

,,weer

—

Maria Vermeere. Het

is

niet in orde;

doch de vlotte verteller

luchtjes over de moeilijkheid heen. Dit

glijdt

voor

is

maan van

215)."

nu

is

karakteristiek

leven toch, ook van dorpsmenschen,

heeft diepten en hoogten, waarover de schrijver ons te gemakkelijk

heen helpt, door zijn menschen en een beetje sentimentaliteit goede soort

—

verleenen.

te

óver echte menschen,

menschen ons goeds,

behalve

Vermeere zóó

tot

behoorlijke dosis betamelijkheid en,

Zoo geeft

erkennen we, beide van de hij meer een prettig verhaal

dan een verhaal dat het binnenste van echte

werkelijkheid maakt, m.

voldoende

voor

'n

—

mij

wat

objectiviteit. realiteit,

e.

w.

hij

geeft allerlei

Daardoor mist

Maria

dat onvermijdelijke, dat het

—

en niet anders moest gaan, dan het gegaan is doch blijft een aangenomen, [eenvoudig dorpsverhaal, dat men

desniettemin

oud en jong gerust

in

handen

geeft.

G-.

F. H.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen