Onze leestafel - pagina 18

464

ONZE LEESTAFEL.

komen

overeenstemming met de oude, welbeproefde methode dat over onzes grootsten dichters terugkeer tot de alleenzaligmakende moederkerk, na al zijn protestantsche omdolingen, is in

deze jubel gezet niet

slechts

nieuwste hollandsch, maar zelfs in het

het

in

in het Kollewijnsch, dat „de toekomst heeft", gelijk

allernieuwste,

de geloovigen

—

zeggen

ook dat

en

J.

Toorop

op den band

symbolische versieringen van primitieve gothiek aanbracht, volgens

den

schrijver:

„eigen

denk

zich,

ik,

Toorop"

vinding van

„toch volkomen in

loof],

Vond e I's

(wat ik gaarne ge-

geest" (waarover Vondel-zelf

het meest zou verbaasd hebben).

In zeven (toch niet ook van wege de mystiek dit heilige ge-

hoofdstukken

tal?)

vertoont

Mennist, Remonstrant

dan

de schrijver ons

Vondel

als:

Vriend^ Dichter^ Bekeerling, Bekeerder^ Bur-

(?),

en in elk hoofdstuk staan kernige, puntige, soms ook mooie

ger',

dingen;

en

dus moet ieder die belang stelt in onzen heerlijken vooral onze beste papenhaters ja, die

—

Vondel, en moeten ook

—

vooral! terwijl

kennis

nemen van

terugkeer tot de moederkerk,

zijn

—

de noodige aanteekeningen

met permissie: 80 bladzijden

„aantekeningen" op 148 bladzijden tekst schrijver

volkomen thuis

heen zoo'n beetje

mag

op

—

zijn

terrein,

doorslaan

of gul

is

hen verzekeren dat de en dus door den ernst gelijk

lachen,

hij

zoo

gaarne doet.

Een bezwaar is,

al te 't

jubelt

slechts heb ik tegen het boek, dat het al te echt

goed, naar inhoud en vorm.

Is te begrijpen dat 'n overtuigd

over

Vondei's overgang

roomsche kerk, maar heeft

Want

de ernstige

onbekeerde,

hij

Vondel

afgekeerde,

—

Roomsche,

wil

men

als

de schrijver,

terjugkeer

—

tot

de

recht te spreken van zijn bekeering? is,

nooit

openbaar leven, nooit een

in zijn

een

ijdel

wereldling

of

onecht

mensch geweest; en een Mennist of Remonstrant reeds als zoodanig een onbekeerde te noemen is wat al te echt Eveneens is het te begrijpen dat deze roomsche, fijne kunstkenner alles voelt voor het „oubollige", zeventiend-eeuwsche proza, vooral als de dominees en theologische leeken begonnen te plukharen. Ook nog dat 'n tikje van dien ruwen toon in 's schrijvers puntig, forsch proza, juist door haar kranige objectiviteit, ware weer te vinden. Maar zoo als 't soms hier gaat! Eén voorbeeld. „Aan zijn (Vondel) toon valt acousties-zeker zijn verhouding tot bepaalde personen ment, trekt

te

weten.

de Puriteinen duwt hij

de pruik van

hij

De

stijve

dominees zet

spiernakend het bad

hun kletskop

—

•

is

't

zijn

in,

hij

'n lave-

de rechters

schuld dat er

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen