Om de oude wereldzee - pagina 144

HET LAND DER PHARAO's.

126

in

der heerschers tegen vreemde overmacht toch steeds

verzet

dit

ook het

besef, dat

Egypte van te gewichtige beteekenis was,

Vilavet behandeld te worden, en recht had onder de Staten

om

als

meè

te

Zeker nationaal besef heeft den Egj'ptenaar nooit begeven.

tellen.

kon het moeilijk anders, of de steeds klimmende belangdie heel Europa's geleerde wereld in Egypte s oudheid

Bovendien stelling,

openbaarde, reeds

en die steeds meer tot de conclusie leidde, dat Egypte

aan het hoofd

der cultuur stond, toen

de later opgekomen

volken nog sliepen, bracht teweeg, dat de Egyptenaren zich steeds meer gingen voelen en zich steeds minder in de rol van ingelijfde natie voegen konden. Zelfs de zoo nauwe aanraking met het Britsche gouvernement liet niet na dien trek sterker te doen uitkomen. Eerbiedigde Engeland schier overal de nationale traditiën van zijn

wingewesten,

waarom moest dan aan

het zooveel hooger staande

volk van Egypte zijn recht op meespreken onthouden woi'den. in Canada, Australië en

aan de Kaap eigener beweging door Engeland

was toegestaan, waarom moest

dit

aan een land van zoo eeuwenoude

cultuur als Egypte, tegen alle recht en reden

Formeel schonk in

zelfs

Wat

geen enkele rechtstitel

worden onthouden? aan het Britsche Rijk

in,

Egypte het zeggensschap. Egypte was nog steeds

het land van den Khedive.

in formeelen zin

Waarom moest dan ongemerkt elke zweem

van onafhankelijkheid aan Egypte ontnomen worden? Het is zoo, de Britsche administratie was administratief en economisch aan Egypte ten zegen geweest. Er was een vroeger ongekende welvaart opgebloeid. Al het volk was rijker geworden, en de dagloonen van de Fellah s waren aanmerkelijk verhoogd. Maar wie waande dat dit de Egyptenaars gedwee zou maken, vergiste zich. Meerdere welvaart verhoogt het zelfgevoel. De dankbaarheid jegens dere te

van

welvaart brengt, begint

verflauwen.

Wat men

hen geleerd,

al

hem

die deze meer-

spoedig in dit verhoogde zelfgevoel

de Engelschen heeft zien doen, en alzoo

waarom zou men

het straks niet evengoed zelf

kunnen doen ? De leerling is er steeds op uit, zijn leermeester straks overbodig te maken. Zelfs in Engeland waren er meer dan eens stemmen opgegaan, die om meerdere vrijlating van het Egyptische volk riepen; en zonder nu aan het schrijven van Blunt, die, met Gregory, Arabi Pacha ter zijde stond, te zeer te hechten, kan een stem als die

van Dicey in

zijn Story

of the Khediviate en in zijn The Egypt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen