Om de oude wereldzee - pagina 68

RUMENIË.

54

is,

groeit in geestelijken zin meê.

gedijen.

De

Er

is

thans in Rumenië een rustig

straatkabalen, vroeger in Bucharest aan de orde van den

nu een vast-ineengezet, met krachtige hand geregeerd Staatswezen, dat van het buitenland ook financieel steeds minder afhankelijk, aan zijn naburen eerbied inboedag,

goed

zoo

hielden

als

op.

Er

is

zemt en onder de gewezen Vasal-Staten van het rijk der Osmanli's verreweg den eersten rang inneemt. Uit dien rang zal het niet licht verdrongen worden. Nu reeds neemt zijn bevolking met een kleine honderdduizend zielen per jaar toe. Het land is groot en vruchtbaar, kan zeer wel meer dan het dubbele zijner bevolking voeden, en ook die uitbreiding blijft het sterk door eenheid

bij

taal,

van

ras,

eenheid van

eenheid van religie en, als uitvloeisel hiervan, door eenheid van

nationale zede en nationaal ideaal.

Toch

blijft

het zeer de vraag, of Rumeniê zonder den hoogen zin,

het vroed beleid en de energieke volharding van zijn eersten koning,

gekomen

Koning Carol de booze geesten had kunnen bezweren, indien hij niet gedragen ware geweest door den rustigen geloofsmoed van zijn geheel eenige Gemalin. De naweeën van de Turksche overhoogheid, van het land en volk verdervend Phanariotenbewind, en van de zwakheid der daarop gevolgde inlandsche vorsten, drukten zoo benauwend op de sociale verhoudingen ooit tot zichzelf zou

zijn,

en op de politieke manieren,

en of

dat

zelfs

straatkabaal

de bewindvoering

beheerschte, alle gouvernementeele kracht aan de regeerders ontzonk,

en de financiers hopeloos stonden. Zelf riep toen het volk en riepen zijn leidslieden

om

een vorst uit den vreemde, en geen grooter dienst

heeft toen Keizer Napoleon aan

Rumenië kunnen bewijzen, dan door

de raadvragende agenten die naar Parijs kwamen, te verwijzen naar Prins Karl von Hohenzollern Sigmaringen. Napoleons voorliefde voor

dezen Prins verklaart zich gereedelijk uit het dynastieke

feit,

dat

hij

de kleinzoon was van Prins Murat en van Stephanie Beauharnais, de aangenomen dochter van den eersten Napoleon, later gehuwd met

den

om

Pi-ins 's

van Baden.

Tegelijk hoopte Napoleon op Pruisen's steun

Prinsen aanhoorigheid tot het Huis van Hohenzollern.

En ook de

Roomsch-katholieke confessie van den Prins kwam Napoleon in het

Maar toch

lijdt

gevlij.

het geen twijfel, of de toenmalige Keizer wist ook

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen