Onze leestafel - pagina 22

ONZE LEESTAFEL.

468 oud, niet slechts

'n roestige

weerhaan, of verweerde ruiten, of de

ongewonen gedragen en die minstens oud-Grieksch of Etruskisch zijn, maar letteilijk alles tot de dukdalven toe want „uit het klare, diepe water staken de oude dukdalven als trouwe, wrakke onnuttigheên." (bl. 68). Ook is 't er vingerversierselen door deze

;

en

nachtelijk stilte

,,Overal

stil.

in

het oude huis de zware

van den aangevangen nacht en van vergane

langgestorvene

dat dreigde met wederopleving."

dreigende kan

gebeuren, want

,,in

de

zaal.

.

stilte,

(bl.

de

van het

tijden,

En

47).

dit

bleef door de stilte

.

waren die zachte suizeling van feestrumoer die niet verloren gaan wil uit vertrekken waar menschen in felle vreugde en genieting geweest zijn, zachte tinteling die nooit te loor wil, zelfs na eeuwen dan nog zweeft als fijne, zeldzame geur, als zacht en ontvan een vrouwelijk gewaad" (bl. 117). Ja, zelfs gebeurt dit soms. Want komt hij weer in 't oude huis waar z'n geliefde

niet en

roerend ritselen

Imperio

gestorven,

is

Imperio

die in Florentijnsch

schoon de harp kon spelen, dan hoort

van mij aan,

af,

achter het roode gordijn

smartelijk

.

.

hij .

haar:

,,

gewaad zoo

enkele schreden

De harpeklanken dwaalden

roerend, stijgend, dalend, lange accoorden

ik de gordijnen van een .... achter een tapijt in den uitersten hoek van de kamer zag ik wegglijden; geruischloos, ." (bl. 61). de slippen van een donkerblauw Florentijnsch gewaad zegt men onwillekeurig Prachtig, doch ziekelijk, sentimenteel 'n ongezond schrijver. Integendeel; de schrijver is de sympathieke redacteur van Buiten, en beroemd sportsman. Misschien moet dus de onmisken-

Razend rukte

.

.

—

—

bare

sentimentaliteit

van gezondheid,

als

van Sproken verklaard worden

uit

overmaat

avondverpoozing na een dag van sport. G. F. H.

Jan van der Moer.

Maria Vermeere. H.

J.

W. B e c h t,

1906.

Deze voor mij nieuwe

komen door

het

op

werk volEen verhaal uit het

schrijver karakteriseert zijn

het titelblad te

noemen

:

Zeeuiüsch dorpsleven.

Want Maria

Vermeere

is

in de eerste plaats een verhaal, in

de tweede plaats een verhaal uit het leven, en in de derde plaats een verhaal uit een Zeeuwsch dorp, achter zijn dijk liggend aan breed water. Niet woordkunst, noch psychologie, vaak een voorwendsel voor preekerige

tendenz,

maar het leven-zelf boeit

's

lezers aandacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen