Om de oude wereldzee - pagina 482

SPANJE.

444 dulden

te

Maar

zijn.

knollen

afgeleefde

die

neen,

toch

neemt men oude,

voor die paarden naar den

vilder

moeten,

hulpelooze

cavalje s die zich niet verweren en niet redden kunnen, en

wat nog hun de ooren met stokverf toe, zoodat ze niets hooren en verblindt hun het oog, zoodat ze op niets verdacht kunnen erger

en

zijn;

men

is,

stopt

op die

oude cavaljes zitten de Picadores in een zadel zoo

hoog en breed, dat ze er niet beenen over heel de lengte met dicht

uit

kunnen

zijden

vallen,

en hebben hun

doeken en lederen riemen zoo

Van een

en dik omwoeld, dat er geen hoornsteek door kan.

bij

hier dan ook geen sprake. Wel verre van midden tegemoet te rennen, houden de Picadores zich vlak de balustrade, om, als het te heet loopt, tegen die ballustrade aan

te

vallen.

eigenlijke worsteling in het arena

den

is

stier

Hun

eenige taak

is

dan ook,

om

den

stier

door scherpe

lansstooten zoo keer op keer te wonden, dat het bloedverlies begint

en den

stier afmat.

Gruwelijk

op deze Picadores, verwoed door

maar om

zijn hulpeloos

het dan ook te zien, hoe de stier

is

zijn

wonden, aanvalt, niet

paard dwars in het middenrif te

om hem,

treffen, tot

het paard in angst zijn ingewanden na zich sleept of in een bloedbad hopeloos

neerstort.

maar het

Eu

dit

ruwe

tafereel hindert het publiek niet,

en mint het, en hoe meer paarden daar neerstorten,

wil

hoe hooger de jubel gaat. Soms geeft het geen kamp eer er tien en meer paarden langs de balustrade liggen dood te bloeden. Al ware er dan ook niet anders, reeds om deze eerste suerte zou het stierengevecht onherroepelijk geoordeeld

zijn.

Heel anders daarentegen wordt

het

bij

de tweede suerte,

als

de

Picadores hun droeve rol vervuld hebben en de Banderillos de hunne

beginnen. Hier worstelt niet een hulpeloos dier op een afstand, maar is

het een

lenigheid,

man de

die zijn leven

vaardigheid

waagt; en metterdaad

is

de moed, de

bewonderenswaard, waarmee deze tweede

soort kampvechters het tegen den stier opnemen. In

hun

zijden pracht-

gewaden, zonder eenig middel van verweer, plaatsen ze zich midden in de arena, wachten den aanval van den als

hij

zou

stoeten,

springen ze op

zij,

woedenden

stier af,

en juist

en onderwijl de stierenkop

langs hen schrijnt, steken ze in den nek van den stier,

met één

greep,

hun twee van weerhaken voorziene pijlen, die diep in den nek gaan, zitten blijven en de zijden hnten waarmee ze gekroond zijn, om den bloedenden nek laten zwiebereu. Er zijn zelfs Banderilleros, die het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen