Om de oude wereldzee - pagina 446

MAROKKO.

410

midden

God, 6e de gang zonder God,

in

banger dan

Nog

de gang als God.

dansende Dervischen te Constantinopel

de

bij

7e

hun

zijn

orgiën, die er op uitloopeu, dat de worstelende fekirs als

geestelijke

bezetenen over den grond rollen, en dan zoo machtig door den geest

van

den

allerlei giftig

met hun tong

ijzer

en op aansluiting van de tieve leven in allerlei colleges

dit

gedierte

ziel

en soms

zelfs

aan de ongeziene wereld. Het corpora-

met gilden overdekt en

zelfs

voor sport, wapenhandel en spelen doet op treden, werkt in

hand, en slechts daardoor

de

is

het van het

minder recht-

gelijksoortig streven in Turkije onderscheiden, dat het

Pan-islamisme steunt, inzoover het Pan-islamisme

het

suprematie

slangen,

Alles doelende op ecstase

likken.

Marokko, dat heel het land

confrèriewezen

streeks

ze

met de tanden stuk

vol stukken glas en metaal inslikken,

lepels

een gloeiend

worden aangegrepen, dat

orde

padden en

schorpioenen,

knarsen,

der

stichter

van den Padischa hoog houdt.

In

tegenstelling

de

met de

Christenlanden daarentegen werkt dit ordewezen ook hier het Panisla-

misme „Ik

zie liever het

hond

geen land toch broeidt de Christenhaat soms

in de hand. In

er brood

feller.

graan op mijn akker verrotten, dan dat een Christen-

van

eet",

—

drukt niet onjuist de publieke opinie'van

heele streken uit en verklaart tal van beschermende bepalingen,

om

den uitvoer van graan te beletten.

Zoo rust

weging

in

niet alleen' het gezag

Marokko op

van den Sultan, maar heel de levensbe-

geestelijke grondslagen, en dit juist brengt

teweeg, dat het gezag van den Sultan gedurig met

tal

van concurrente

factoren te worstelen heeft. Vooral de Cheick Sjerif van Oeazzan speelt hierbij

een groote

rol,

en staat in veler schatting

Moeley Abdallah, een Sjerif, die

die in

1679

nu nog, na de Koeba van Idrees

het land en althans in de Djebala zich te onderwerpen,

maar de sage

stierf,

was

zelfs

boven den Sultan.

stichter

van de Zaoeia,

van heel Sultan Ismael poogde Oeazzan aan

te Fez, het eerste heiligdom

is.

zegt, dat toen de buik

van den Cheick,

van des Sultans gezanten, zoo opzwol, dat hij heel het vertrek vervulde, en dat de Sultan, door dit wonder verbijsterd, zich haastte den Cheick in eere te herstellen. Al hoort dan ook Oenzzan tot de Blad el in het bijzijn

Maghzen, de Cheick van Oeazzan

is

zoo goed als geheel onafhankelijk,

en slechts daardoor heeft de tegenwoordige Cheick boet, dat hij een

zijn autoriteit inge-

Engelsche dame huwde en hierdoor met de heilige

traditiën brak. Machtig zijn vooral de Confrèriën van de Tichjaniyya,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen