Onze leestafel - pagina 15

:

!

•

!

461

ONZE LEESTAFEL. Wanneer het

mij zóó

bang werd, dat het scheen

Als hadden allen zich te za^m verbonden Om zich te kanten tegen mij alleen,

En m'

in het diepste mijner ziel te

wonden

;

—

uit mijn gemoed verdween. Daar wreed mijn groot vertrouwen werd geschonden Door wie me als vriend vertrouwenswaardig scheen, Dan heb ik. Heer, steeds troost bij U gevonden

Wanneer de vreugde

Dan mocht ik in de stilte Uw stem verstaan, En nimmer heeft die mij gestreng verweten „Waarom toch zijt gij van mij heengegaan Als hadt ge ondankbaar weer geheel vergeten

Al

't

geen mijn

liefde

Maar steeds heeft

zij

—

voor ü heeft gedaan ?" dan welkom mij geheeten.

Maar hoe koel is dit dankgebed, tot hoe slappe kleurloosheid wordt onder den dwang van het rijm die laatste regel in welken men noch den jubeltoon van dank noch het schreien van beschaamdheid over onverdiende genade vermag te hooren. Zonder twijfel gevoelt de dichter zelf duidelijker dan zijn lezer de stemming zelve die dit lied ingaf in al hare diepte. Dat zij in het lied zelf niet tot volkomener uiting kwam moet, zou ik meenen, voor een deel althans worden toegeschreven aan den gekozen vorm. niet

altijd

vorm naar

Het sonnet

verleidt tot eentonigheid en verraadt

Ook

dadelijk waar de gedachte hapert. mij

is

de sonnet-

voorkomt niet voor iedere gedachte-uiting geschikt,

allerminst voor een theologisch betoog:

Hoe vaak toch hoort men „Er bestaat geen God Dwaas is het in een w^ezen te gelooven, :

Dat men niet

ziet, maar dat daar ergens boven Met liefdehand besturen zou ons lot. .

af.

ik

.

.

Ik schrijf deze catechisatie-les op rijm opzettelijk niet verder Er staan beter verzen in den bundel, en ook daarvan wensch een voorbeeld te geven.

sonnetten gewijd.

liederen

Maar

bij

is feitelijk

Het

liefst

had ik hiertoe gekozen

uit

de

aan de nagedachtenis zijner Moeder deze evenals bij zijn eigenlijk godsdienstige de uiting, naar mij althans voorkomt, gebleven

door den

dichter

beneden den ernst en de diepte van des dichters piëteit en liefde. Door te wijzen op 't geen mij in deze verzen niet geslaagd voorkomt, zou het me zijn alsof ik den dichter zelven pijn deed. Laat ik liever één sonnet aanhalen, dat in zijn volkomen eenvoud mij wèl geslaagd toescheen:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen