Om de oude wereldzee - pagina 321

HET JOODSCHE PROBLEEM. en vervolging, door opsluiting in

zich-zelf,

297

en door petrifiëering van

het geestelijk leven, na twintig eeuwen geworden

is.

Een volk nog altoos

van zeldzaam lioogen aanleg en ongeëvenaarde intellectueele kracht,

maar dat ophield het schoon van het aan één van

zijn

„toell balanced'^ te bezitten,

en dat

takken te eenzijdig hoog opschoot, zoodat de andere

takken in groei achterbleven. Nog altoos een volk zooals er geen tweede is,

maar waarin het goud van

zijn

oorspronkelijken adel verdonkerd werd.

In Spinoza herkent ge geen Jesaja, in Marx geen Mozes, in Heine geen Azaf. Al

wat

er geniaals in deze machtige geesten blonk,

den wortel van

maar

Israël,

uit

den geest der volken

was

om

niet uit

hen heen.

Toch mag het ons niet ergeren, indien de „bewuste" Joden nog altoos de trots van het uitverkoren volk te zijn, weigeren los te laten. Ze zijn

ze

en ze blijven

nog onder

dit,

alle

en

als

volken

volk als

met een eigen nationaal

hooger staande Jood vat

dit ernstig op, in zooverre hij er

roeping voor zijn volk uit

afleidt.

in het voortbestaan

spreiding onder de

besef staan

een geheel eenige verschijning.

De

De

een heilige

geloovige denkers onder hen zien

van de Joden na twintig eeuwen, en in hun vervolken, wel waarlijk Goddelijk bestel. Ze houden

vast aan de i'oeping, die eens aan Israël onder de volken der oudheid

was aangewezen, om tegenover het Polytheïsme en Pantheïsme, het volle en alles beheerschende Monotheïsme hoog en in stand te houden. Ze verstaan dit wel als een nationaal Monotheïsme, maar dan toch als Monotheïsme in den rijken zin des woords. Het is /^w« God, die de God is, en tot de verheerlijking van wiens naam alle volken moeten worden toegebracht. Doorgedrongen tot de rijkere ontplooiing van dit Monotheïsme in den Christus zijn ze niet. Veeleer be-

aller natiën

.

schuldigen ze ons, dat we, door in Christus

God

zelf te

aanbidden, het

zuivere Monotheïsme verlaten hebben. Ook van de Mohammedaansche Allah-vereering onderscheiden ze hun eigen Monotheïsme door tegenover den Khoran vast te houden aan de Wet van Mozes. Zoo leven

deze

nobele

geloovige

Joden in

|de

vaste

overtuiging,

dat ze een

zending hebben te volbrengen. Een zending, die ze niet alleen zoeken

van het Monotheïsme, maar ook daarin dat hun verspreiding onder de "volken, door het bitterste lijden heen, middel werd in

om

de

prediking

de vrijheid van den geest op kerkelijke enghartigheid te veroveren,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen