Om de oude wereldzee - pagina 547

HET HEILIGE LAND. men

de Gouden poort, waarvan tempel zou

des'

zijn.

Het is een

zegt, dat ze

513

een der poorten van Hero-

tamelijk diepe poort,

waar men onder

zes

naast elkander gelegen koepels, die elk op twee zuilen rusten, doorgaat.

Niet dan met zekeren schroom laat de regeering er u in toe, omdat er een legende loopt, dat door die poort eens een Christelijk veroveraar

binnentrekken,

zal

om aan

zalem een einde te maken.

de heerschappij van de Muslim te Jeru-

Het

is

bij

een der opgaande kanten van

Joden hun klaagmuur hebben.

dit SioDsplateau, dat de

Hij

is

op de

waar de Joden zich vooral Vrijdags om vier uur verzamelen, ruim 18 M. hoog, en opgetrokken in reusachtige vierkante steenblokken. Op Haram zelf komen de Joden nooit, maar hier tegen dezen muur dringen ze zich aan, betasten den muur en doen er hun gebeden, en al kan niet van allen die men er ziet, gezegd, dat er veel passie in hun houding spreekt, er zijn er toch wien men het aanziet, dat de rouw over het verloren Sion hen tot weenens toe aangrijpt. Men kan hier te beter over oordeelen, omdat de muur uitkomt in een zeer

plek

nauw

men

zoodat

steegje,

de rouwklagenden, onder wie ik ook een

enkele vrouw zag, niet dan schrijlings passeeren kan. Toch kon noch dit

roerend tafereel

zelf

mijn

zag,

aftrekken.

bij

den klaagmuur, noch

al

wat

ik op het plateau

aandacht van de hoofdzaak, die in het verleden

Van Abraham

ligt,

tot Salomo, en van het gebed der inwijding

tot den Christus, die de verwoesting

hier de heilige lijn door. Hier

van den tempel voorzegde, loopt klom de rook der offeranden op. Hier

met bazuingeschal de zangers den God der vadei-en. Vlak hierbij heeft Rabsaké den God Israels gehoond. In den tempel die hier geschitterd heeft, zegende eens Si meon het Kindeke Jezus. Nauwe-

loofden in psalmen

lijks

twaalf jaren oud, heeft dat heilig Kindeke hier de Schriftgeleerden

beschaamd. Hier vlocht Jezus een geesel-koorde, en vroeg in heiligen ijver of

men

maken. En

het Huis zijns Gods tot een kuil van moordenaren zou

om den tempel heengebouwd, wondere uitstorting van den Heiligen Geest, die na de verwerping van Israëls symbolischen tempel, het hart zelf van den mensch tot zijn tempel koos. En nu is dit alles ontwijd,

kwam

hier, in

het

een der opperzalen

eindelijk

tot

schier elke herinnering

eenig

vaste,

waarop

die

aan het verleden verdween spoorloos, en het

zich

mijn oog kon richten, was dat stuk rots

dat geen veroveraar had weggebroken, en dat de tastbare herinnering

was aan Abraham, dien eenzame,

die

met

niets dan

den schat der 33

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen