Onze leestafel - pagina 26

.

472

ONZE LEESTAFEL.

zelf mensch geworden zijn en thans geen praatje van hun eigen klompen willen afwachten) en discht dan alles bij elkaar op in een voor velen sprekende verzameltitel Fan de Zonnehloem, die zon wou zijn^ welken titel gij aan het eerste der naar dit recept bereide :

gerechten ontleent.

Er

is

een grens aan

Is er een bekoring in gelegen ziel-

alles.

looze dingen als bezield en doode als levende,

voor te stellen,

Een

men moet van

stomme

als

sprekende

die liefhebberij geen misbruik maken.

zonnebloem, die zich de Zon, d.i. de godheid waant: stamrozen pochend op hun nobel voorgeslacht; een wijsgeerige hulst een pruimeboompje dat weer wat anders verbeeldt; ijdeltuitige

aristocratische

;

neen, dat woi'dt toch al Ziehier een proeve ijzeren

Pomp met

:

Waartoe men langs dien wegkomt? midden op het straatje, een

,,te."

,,Vóór de poort stond,

een mageren arm^ waaraan een dikke, glad-blank

en met een huilerig omlaag-hangenden snuit^ waarmaar tranen kwamen, stil-blinkende tranen, die langzaam volzwollen, zwaar uit-rekten, en dan dun weg-lekten en neer-platsten

gegrepen aan op

vuist zat,

al

een zwart-geruit rooster,

Men

—

vindt hier in al het gecursiveerde de personilieering van de

Pomp: smaak worden

ze

heeft een arm, een vuist, een snuit, ze huilt....

in

deze

wij

Wie

dingen heeft, kan hier zijn hart ophalen: straks genood te midden van stakende klompen, die een

stakers- vergadering

En

waaruit donker de diepte keek."

houden

zoo gaat het door.

en.

.

.

.

wegwandelen naar het korenveld.

In het derde verhaal komt een Engel, uit

den hemel gezonden om tevredenheid op aarde te zoeken, er toe eerst een wormpje te intervieuwen (maar die is niet gelukkig, want die moet in de aarde wroeten en zich voeden met vuil), dan een

specht

te

moeten lachen

hem

(o,

al

heeft

hij

die

het

akelig

zoo

—

vindt steeds te

verdriet; vervolgens de visschen, die

zij niet spreken kunnen. ook nog de zeer aandoenlijke „roman van een een wijfjes-eend wel te verstaan, die door haar man,

mirakel !) zeggen dat

Enfin,

eendje"

ondervragen,

er

.

.

is

een gelukzoeker, ongelukkig wordt gemaakt; in dat lange verhaal

wordt ook heel wat overhoop gehaald. En er is nog een verhaal van de groote en de kleine spar (wel het beste, omdat hierin ten slotte menschenlot de hoofdzaak is) en nog een geschiedenis „hoe de vogels den boom beschermden" en er is. nu, er is in dit heele boek zoo'n pratende, filosofeerende en mediteerende arke Noachs, dat het heusch een verademing is wanneer gij ten slotte van al die sprekende bloemen, planten en dieren afscheid genomen en het boek dichtgeslagen hebt. Oef! Oef! H. S. .

.

.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen