Onze leestafel - pagina 21

467

ONZE LEESTAFEL. leden der familie

Menk

De

e.

„M enk e-gemoederen",

de

met eerbied over

schrijfster spreekt

gelooft

de

in

Menke's,

en teekent

ze als „een prettige, flinke groep, die ieders oog trok.

Maar

ieder

van hen was zóó verdiept in de vijf andere, dat ze links nog rechts keken en daardoor alle opmerkzaamheid om hen volmaakt negeerden. Die niet vóór hen waren in de Haagsche wereld waren tegen hen, en rekenden hun vooral deze houding als een onverzonde aan"

geeflijke

(blz. 207).

Misschien hebben ze gelijk alleen naar elkaar te kijken, anders

bleven ze niet de Menke's, de vroolijken, de flinken in deze weeke, weëe wereld. Anders moesten ze ook de rosé bril afzetten, natuurlijk, daarvoor zijn ze allen Menke's waardoor ze elkaar

—

—

Menke

ben, wat al te

En moet

—

ook de heele wereld

en

bekijken,

Menke-

en dat

wat

achtig,

die geen

is mij,

al te eenzijdig.

een schrijver niet met eigen oogen het leven aanzien,

voor alles wachten voor eenzijdigheid, en, al geven de flinke

zich

Menke's

daar nu niet veel om, zich moeite geven voor woordkunst,

voor distinctie van taal en vorm, zoo goed als van inhoud?

Waarom zwart

vertellen van: „laarzen, die niet

hooren"

(bl.

194),

meer weten, dat ze

en zoo ongelooflijk veel gewerkt met

—

de eerstaangehaalde zinnen bewijzen het, gelijk zoovelen in haar „was", met den verleden tijd van het hulpwerkwoord

boek

—

zijn,

alsook

haar

taal

doeling niet

af.

inhoud,

met

—

't

alle

mogelijke hulpwerkwoordjes

vlugst weergeeft

En

Daardoor staat

!

ik vraag excuus voor deze woorspeling die mijn be-

—

nog

de was",

„in

is

niet doorwerkt,

vorm en

zou, gelet op het postulaat van eenheid van

wellicht ook eenigszins van toepassing

dit

zijn

op haar

G. F. H.

idealisme?

Henri van Booven.

Herman

Band versiering van van Dishoeck,

Sproken.

Teirlinck. Bussum,

C. A. J.

1907. Ja, Sproken is heel

mooi

;

doch er

is

'n r te

boemanachtig

;

maar

artistiek, literair

;

veel in.

Want

't

Natuurlijk niet grof,

spookt er Spaansch in deze zeven schetsjes.

voor menschen van opvoeding

en gemoed; op de maniere Maeterlinck's. Gewoonlijk

zijn

we'in

ook wel palacio geheeten, liefst onbewoond: ,,het lust-oord in heel de droeve grootschheid van volkomen verwaarloozing en onafwendbaar verval" (bl. 97). Woont er iemand, dan 'n

'n

oud

kasteel,

eenzame die in

zeldzaamste

allerdiepste, vochtig-fosforiseerende kelders aller-

paddestoelen

teelt.

Natuurlijk

is

hier alles oud, heel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen