Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 175

Afd.

FRANCISCUS JUNIUS.

Hfst. III. § 68.

2.

167

deelen en op volmaakte wijze te rangschikken, al wat door het

mag

de rede en de scientia wordt voortgebracht, en

intellect,

dus zelve geen anderen naam dan van sapientia dragen

om

(p.

is

vinden

de res divinae, zoodat ook de locus de homine

in

daarbij zijn greep,

Van God

van het schepsel Gods. gehandeld, en van

Deum

al

(p.

in zijn

Terwijl

49).

alleen

wordt

in

de Theologie

het andere slechts in zooverre als het „ad

eene bepaling, waardoor

ordinatur";

ontweken

te

andere beteekenis erlangt, dan die van kennis

geen

Theologie

48, 49).

de eenheid der Theologie

Gelukkig

ze

dualisme wordt

alle

minder gelukkig ook de pars

niet

hij

forma lis der Dogmatiek, evenals haar pars

onder dezelfde

ethica,

eenheid subsumeert, door onder de res divinae te verstaan niet alleen het obiectum divinum,

sapientia

menschelijke factor treedt in deze Theologie

waar God

op,

eerst

(p.

De

divinus.

finis

tot

eigen

zijn

uit

„cum

ectypisch mededeelt

Komende

55).

maar ook den modus divinus en den bewustzijn deze

goddelijk

creaturis pro

de Theologie

in

engeren

modo ipsarum"

men

zin, gelijk

op het erf der Kerk die beoefent, hebben we dus uitsluitend

doen met die openbaring ons

menschelijk

zijner

de

theologia

en supernaturalis uiteen

naturalis

visio.

kan heeten,

interna

is

te

voor

geslacht in zijn tegenwoordigen bestaansvorm.

Na den dood komt eerste

geschikt

die

wijsheid,

geschapene natuur

ligt,

ons toevloeit. Beide

zijn

Deze onze theologia nu

valt in een

(p. 63), waarvan de omdat haar uitgangspunt in onze

de andere externa, omdat ze

uit

God

dus niet alleen voor den zondaar nood-

maar waren het eveneens voor Adam in den staat der rechtheid. „Haec conditio fuit Theologiae naturalis in Adamo, zakelijk,

natura

integra,

imperfectis fici"

(p.

coli

67).

quam ex

principiis

communibus, obscuris,

et augeri ratiocinatione oportebat, et gratia per-

Toch

altoos

natuur buiten de zonde

met

er

dat de menschelijke

dit verschil,

op

aangelegd en

archetypa sapientia Dei ectypisch in zich op

de gevallene natuur, in zich

serunt,

zelfs al

fuit,

communia,

illa

quidem

obscura,

in

„

staat

nemen

te

overkomt haar deze

kan opnemen, maar ze vervalscht.

haec corrupta

et

;

is,

de

maar dat

sapientia, ze niet

Postquam vero natura

ipsa principia in singulis perman-

atque

imperfecta

;

sed in sese cor-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen