Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 284

i

Afd.

76

Alsnu

Hfst. III. § 88.

2.

walch.

de specialia komende, bespreekt Walch eerst de

tot

Dogmatiek, die haar bewijs aan de Schrift moet ontleenen.

Want

„ob wohl nicht zu laugnen, dass in der dogmatischen Theologie

auch natürliche Wahrheiten, sonderlich in den Artickeln von Gott und seinen Wercken im Reich der Natur, mit berühret werden hebt doch dieses dasjenige nicht auf, was ich vorher gesagt

so

Rede

von der geoffenbarten Gottesgelahrheit, die lediglich auf die heilige Schrift gegründet. Die natürlichen Wahrheiten, die man mit vortraget, gehören eigentlich nicht habe. Die

zum Obiect

ist

hier

derselbigen

;

sondern

natürlichen Theologie entlehnet"

mee dus

eigenlijk

al,

wat

sie

(p. 76).

destijds

werden gleichsam aus der

Een tot

onderscheiding, waar-

de Theologia naturalis

gerekend werd, buiten de Theologie gesloten, en de Theologie schier enkel tot de soteriologie beperkt wordt. Uit de biblische, foederalistische

analytische,

catechetische,

methoden lacht hem

en

mathematische

de systematisch-analytische het meest toe,

einddoel

waarbij

het

gesteld,

ook het subject

der

Theologie op den voorgrond wordt

ter

sprake komt, en ten slotte de middelen

worden aangewezen, door wier gebruik het subject dit einddoel bereiken kan. Het minst is hij ingenomen met de foederalistische en Wolffiaansche methode. De „biblische" kan er z. i. mee door (p.

te

—

Dogmatiek onkerkelijk, dit poogt hij vergoeden, door op de Dogmatiek „die symbolische Gottes77

voorts zijn

Is

82).

gelahrheit" te laten

van

wat

terwijl

Luthersche

de

dan

volgen,

die hij opvat als een uiteenzetting,

Kerk volgens haar Symbolen

„die polemische

in

leert;

Gottesgelahrheit" het goed recht

dezer Symbolische formulen tegenover andersdenkenden verdedigd

wordt.

Aan

deze behandeling van wat object des geloofs

is,

sluit

zich dan de Moraal aan, die door Walch streng aan de Dogmatiek wordt verbonden, terwijl hij daarbij protesteert tegen de

„Naturalisten oder Rationalisten, die keine andere als die natürliche

Tugend,

lassen"

(p.

folglich

auch nur eine natürliche Erkantnis zu-

284).

Het verband tusschen Dogmatiek en Moraal steunt z. i. op vijf gronden: i. op het practische karakter van de kennis der waarheid;

2

.

op den aard van het geloof, dat

niet

onvruchtbaar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen