Parlementaire redevoeringen - pagina 614

ZITTING 1903—1904.

612

voor mij niet deel in de tegenwoordige ziekelijke van de criminaliteit, zoo helpt mij dit niets, moet voor hen zorgen. Omdat ik niets en sujetten die krijg want ik gelijk de geachte spreker weet, opnieuw eene ik, anders doen kon, heb niet bevredigen,

en

ik

en materialistische opvatting

om

gedaan

poging

die

quaestie tot oplossing te brengen,

en met den

Minister van Justitie de benoeming van eene Staatscommissie bevorderd, welke die zaak heeft te onderzoeken. Die commissie is bijna gereed met haar rapport binnen enkele weken zullen wij het waarschijnlijk ontvangen, vergezeld van voorstellen om het bestaande bezwaar te onder;

Met

vangen. thans niet

daarop

oog

het

het

zal

beter

zijn,

het debat hierover

verbreeden.

te

heer Helsdingen heeft opgemerkt, dat de arbeid van de verpleegsters de Rijks-krankzinnigengestichten lager bezoldigd wordt dan die van

De in

de verplegers.

Het

schiedde, omdat

hij

kwam hem

oordeelde,

oordeel onderschreef

dit

hooger

gesteld

Antwoord

,

werd dan

gezegd,

is

—

dat

—

voor, dat

en

hij

dat de arbeid die dit

met

dit

minder recht ge-

van de verpleegsters

van de verplegers. hieraan

te

constateerde, dat de Regeering

ligt,

dat,

In de

toen het

in

den regel

Memorie van ongenoegzame

van den toestand geconstateerd werd, hij bij het vrouwelijk personeel minder te wenschen overliet dan bij het mannelijke. De spreker begrijpt dit niet, en zou juist tot de tegenovergestelde conclusie komen. Dit hangt welk rechtskarakter men toekent aan deze bezoldiging. Als dat rechtskarakter is belooning van bewezen diensten, naar mate van de waarde, op zich zelf aan die diensten toe te kennen, dan is het zooer van

af,

als

de

heer

is,

dat

hun

Helsdingen het voorstelt; maar bij

hun

als

aanstelling datgene verleend

het rechtskarakter dit

wordt wat

zij

noodig

drinken, woning, kleeding enz., dan vervalt de be-

hebben voor eten, denking van den geachten afgevaardigde. En ik moet den geachten afgevaardigde wel doen opmerken, dat ik het eerste standpunt volstrekt niet inneem en meen, dat ik het ook niet kan en mag innemen. "Wij hebben, wanneer er personeel noodig

en op zich

zelf

is,

niet te

vragen, hoeveel objectief

een uur superieure verpleging eerste klasse waard is?

Vermenigvuldigd met het getal uren, dat de betrokkene bezig is, zou dit dan het salaris moeten bedragen, dat men geven moet. Maar wanneer wij

een

stel

verplegers

konden

krijgen,

stichten

Wat

die

hun diensten voor

dan zou ik ze nemen en geen cent betalen. zou men evenzoo doen.

aanboden,

is

toch

dan vindt men

de in

quaestie?

niets

In andere ge-

Wannneer men personeel noodig

heeft,

de maatschappij verschillende groepen van minder of

meer geschikt personeel.

Wanneer

ik nu, ten einde geschikt personeel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen