Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 157

Afd.

kwam

Hfst. III §

2.

MELANCHTHON.

65.

149

het linguïstisch gevaar te boven, en sneed het valsche

hij

denkbeeld van Erasmus

alsof de

af,

met

eigenlijke Theologie

den philologïschen voorarbeid was uitgeput. Opmerkelijk

het

is

dan ook, dat Melanchthon wel de Schriftstudie op den voorgrond

maar

stelt,

om

als middel,

tot

hulpvakken

philologische

aan het

summa

een

tot

een

adversarium

„Instruendus est libellus articulorum

Hic

al.

pene

libellus

en dat de

;

geschrift slechts

zijn

dat de theoloog geraken

is,

die een iegelijk door

Christianae,

doctriiiac

van

aanleggen

het

van

slot

kort geresumeerd worden. Zijn doel zal

komen

het systeem te

scheppen

zichzelf

fidei,

de

de creatione

trinitate,

communibus. Sed tantum

similis erit locis

breviter debet tenere sententias, quae probent articulos seu (p.

de

Bij

35).

die tot de samenstelling

exegese,

leiden

moet,

vooral

van Augustinus, aan

beveelt

gebruik

het

hij

;

dogmata"

van deze

terwijl hij de willekeurige Schrift(p.

36

v.).

Voorts

Melanchthon op de noodzakelijkheid, het canonieke

wijst

mits onder toetsing aan het Evangelie, te bestudeeren.

aan op oefening

legt

kendheid

welk

;

de polemiek met de ketters.

in

den nadruk op oefening

zeer

hij

laatste

loei

oudere Kerkvaders,

der

verklaring van Origenes uitdrukkelijk bestrijdt

hij

moet.

thema

in

de

uiterlijke welspre-

nog breeder uitwerkte

hij

recht,

Ook dringt En eindelijk in zijn

Ratio brevis sacrarum concionum tractandarum (Mei. Opera. Witt. 1601,

Tom.

1.

p.

hier derhalve door uit

De

vv.).

kring der theologische studiën

is

Melanchthon veel breeder getrokken, dan men

de inrichting der Theologische Faculteit te Wittenberg zou

hebben vermoed. studiën

„Aliquid

exercendus

sim us

En wat nóg

opmerkelijker

worden voor den theoloog meer

aangestipt. et

7

operae collocandum est

stylus, ut,

controversias

cum opus

religionis

.

.

.

erit,

de humanistische

is,

als bijkomstig in

hulpmiddel

humanis

literis,

perspicue explicare pos-

Est etiam

et

ad perfecte

intel-

ligendas scripturas et refutandos haereticos, cognitione linguarum

opus"

(p.

37).

En dan

prijst

hij

voorts ook wel de Dialectiek,

de Grammatica en de Rhetorika aan philosophie,

waarvan

hij

zegt:

„Ego

;

en komt ten slotte op de tarnen

optarim Theologos

non negligere Philosophiam, quia nonnulli vituperant

cum non

norint.

qui,

si

nossent, pluris facerent",

alias artes,

maar

altoos

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen