Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 333

Afd.

2.

tweeërlei Theologie,

andere

LATOMUS EN VILLAVINCENTIUS.

Hfst. III. § ioo.

de ééne

laatste

„paucorum

„crassa,

ac veluti corporalis"; de de eerste „communis ac popularis" sapientium tantum" (fol. 163 verso).

„subtilis et spiritualis"

en de

et

;

Voor den gewonen theoloog grammatica,

een

^2^

is

het

zekere mediocris

dus voldoende, dat

linguarum

poëzie en oratorie zich eigen make, „ut

summis

hij

de

en voorts

peritia,

orationis et animi

viribus agat, ut auditores sint

pii, fidi, amantes" (fol. 164). Daarentegen moet de speculatieve theoloog, na het trivium en quadrivium doorloopen te hebben, studie van de H. Schrift maken en

zich met de borst toeleggen op de Scholastiek. Het gelukt Latomus dan ook niet een principieel verschil tusschen zich en Erasmus te vinden. Al zijn strijd loopt over een gradueel verschil en is verzet tegen den abusus. Zoo zegt hij in zijn Apologie: „Litteras bonas non repraehendo, non linguas, non artes, nullam denique honestam facultatem Ipsas utiles esse, testor, et honestas. .

.

.

tantum adnitor, ut ostendam discrimen

Illud

sophistam,

inter

usum

abusum,

et

et

econtrario in abusu mali intersit, non sileo"

de Schrift aangaat, wil

inter

quantum (fol.

in

artificem

et

usu boni et

169 verso).

Wat

de orde slechts omkeeren. Eerst Dogmatiek en dan de Schrift. „Melius enim arbitror esse et securius,

omnibus

fidei et catholicae

tyrunculum,

esse

accedat

principieel

is

vakken;

doctrinae

scripturae

scripturam

et

hij

zijn

ten

En

170).

opzichte

van

de

priusquam even

ad

weinig

philosophische

als hierin bestaande, dat

Erasmus „plus tribuit rhetoricae autem magis necessariam dialecticam,

peritiae linguarum, nos

metaphysicam nostra

(fol.

inbutum

regulis

doctorem futurum,

intelligendam" verzet

communibus

et

auttioritate,

moralis

philosophiae

peritiam arbitramur; non

sed Augustinum sequuti"

(fol.

171).

Erasmus

naar de Schrift en naar de oude Patres terug, vooral naar Origenes. Latomus nu keurt dit wel niet af, maar is tegen hen, „qui theologiae candidatis canonem sacrum et Theologos veteres

wil

ita

praedicant, ut eos a

Thoma, Bonaventura, Alexandro,

similibus,

prorsus avocent, censentes manifeste

eam

vitae

partem perditam,

quae

Men kan

dus zeggen, dat

istis

Latomus

impenditur"

(fol.

157

v.).

terecht tegenover de humanistische voorliefde voor den

schoonen vorm op dieper inzicht drong, en tegenover Erasmus'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen