Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 107

Afd.

ANSELMUS.

Hfst. III. § 52.

2.

tegen in te brengen heeft, deels onbevoegd oordeelen.

Nu

staat dit

pogen op

is,

99

om

er over te

zichzelf zeer hoog, in zooverre

streven verraadt, den tweestrijd tusschen ons denkend

het een

en belijdend bewustzijn op te heffen, maar toch

denkgymnastiek en wortelt het

niet

blijft

het te veel

genoeg in de geestelijke realiteit.

Ansclmus.

§ 52.

ANSELMUS van Canterbury, Petrus Lombardus en Thomas van Aquino zijn de drie machtige Doctores ecclesiae, die dit scholastisch gebouw optrokken. Niet alsof niet, ook reeds vóór Anselmus, de dialectiek in het heiligdom was binnengeleid, maar zelfs bij Lanfrank, Anselmus' leermeester, geschiedt

weermiddel. aanviel,

moest

hij

hoezeer ook tegen

zich,

nog enkel als verwapen der ratio zin, met hulp der

dit

Omdat Berengarius hem met

het zijn

ratio

verdedigen.

was,

met wat on gehoopt succes zulk een pleit te voeren was, in Anselmus de lust, om ook ter bevrediging van eigen

Eerst echter, toen juist in Lanfrank gebleken

ontwaakte

behoefte dezen intellectueelen arbeid ter hand te nemen. Anselmus zette juist

om

zich het eerst tot deze studie

haarzelfs wille, en wierd

daardoor de vader der Scholastiek. Dit komt duidelijk

uit, in

wat hij zelf zegt omtrent de beweegreden, die hem zijn Cur Deus homo? deed schrijven. „Saepe", zegt hij, „et studiosissime :

a multis

rogatus

sum

et

verbis

et

quatenus cuiusdam

literis,

quaestionis de fide nostra rationes, quas soleo respondere quaerentibus,

memoriae scribendo commendem

eas et arbitrantur satisfacere.

Quod

;

dicunt enim sibi placere

petunt,

non ut per rationem

ad fidem accedant, sed ut eorum quae credunt intellectu et contemplatione

delectentur"

om

spreekt de toeleg,

wel bevrediging

te

(ed.

Berol.

1857. p.

1).

niet zoozeer apologetisch

zoeken

voor

eigen

op

Reeds

hieruit

te treden, als

weetzucht.

Hij erkent

dat de vragen en bedenkingen, die de ongeloovigen nu en dan met vijandelijke bedoeling te berde brengen, ook ongemerkt in het hart van den geloovige oprijzen, en dat het den geloovige sterkt, zoo hij deze bedenkingen, die uit de ratio namelijk,

opkomen, met het eigen wapen der quaestionem

solent

et

infideles

ratio, ter

nederwerpt.

„Quam

nobis simplicitatem Christianam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen