Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 293

Afd.

ernesti.

90.

§

nog weldadig aangedaan door de

zich

die

Hfst. III.

2.

piëteit

285

voor de

religie,

hen kenmerkt.

Encyclopaedisch paald

de

tot

Johann August ERNESTI

heeft

Exegese,

InstituHo

interpretis

alleen de

Exegese

en in

novi

zijn

zich

be-

veelszins uitstekend geschrift:

Testamenti,

Lips.

ed.

sec.

1765,

niet

maar ook haar beginsel en haar verband

zelve,

met de overige wetenschappen ter sprake gebracht. Schijnbaar stelt Ernesti zich ook in dit geschrift nog op orthodox standpunt,

als

hij

tatione

„Omnis

zegt:

certa veritatis divinae et scientia, et

e sacrarum literarum intelligentia et accurata interpre-

defensio,

ducitur"

(p.

maar de

3);

kracht,

die in deze erkentenis

schuilen kon, gaat geheel te loor door zijn hermeneutische stelling:

„Quoniam haec omnia communia sunt libris divinis et humanis; non alio modo vel quaeri vel reperiri sensum verborum in libris sacris, quoad humana opera intercedit, quam quo in humanis patet,

modo audiendos

vel solet, vel debet, nee ullo

esse Fanaticos, qui,

contemptis studiis linguarum et doctrinae, omnia ad vim divinam Spiritus et

S.

veritatis

referunt:

divinae

quamquam non

est

dubitandum, viros

pi os

cupidos adiuvari a Spiritu Dei in scrutando

Scripturae sensu,

in iis

mores pertineant"

(p.

1

quidem

rebus, quae proprie ad fidem et

Dit toch zegt niets meer, dan dat een

2).

beter het Mozaïsch recht, of een veldheer beter de veldslagen, waarvan de Schrift meldt, zal kunnen uitleggen. Toch

jurist

blijft

Ernesti

nog

uiterst

grammaticas leges tribuendus

est verbis,

rationes

a

tusschen

andere schriften en de

libris

rebus ductas";

humanis

scripturae,

vulgatis litas:

facile,

sin

vel

si

maar

res et ratio

.

.

.

stuit

historiae

bonis

men

nu,

S. Scriptura

reiici

proptcr

dan bestaat er dit

verschil:

„In

repugnat, agnoscitur vel vitium

notionibus, ingenii clare

sensus clare per

non debet

error scriptoris; in libris divinis,

hominum

sine

„Qui

conservatief:

adversatur,

humani

si

non consentit

et rationis imbecil-

conciliatio

quaerenda, nee

Wel moet (p. meer gewicht gehecht aan de grammaticae, dan aan de dogmaticae rationes; maar toch mag nimmer vergeten, „quoniam libri sacri scripti sunt a viris foonvi'óoToiQ, veram dictorum repugnantiam in iis esse non posse"; „nam homines possunt libris,

correctio

tentanda"

14).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen