Parlementaire redevoeringen - pagina 408

ZITTING 1902—1903.

406 Regeering

de wet, waarbij bepaald wordt, dat de lichtingen onder de

is

wapenen zullen blijven, terwijl ze reeds naar huis zijn gezonden, in met de waarheid. Een eerste eisch is toch wel, dat er waarheid in onze wetten; en daarom meende de Regeering, dat, waar eene zij dergelijke formule, in strijd met de realiteit, in het ontwerp voorkomt, niet van de Kamer mocht verwacht worden, dat zij er toe zou overgaan, zulke formules te aanvaarden. Evenmin kan de Regeering zich een oogenblik op het standpunt stellen, dat het wetsontwerp, al ging de Kamer er toe over, de daarin voorkomende formule, die onwaar en met de realiteit in strijd is, goed te keuren, ter bekrachtiging aan de Kroon kan worden voorgelegd. Met zulk eene overtuiging kon de Regeering er geen oogenblik aan denken, eenerzijds, dat de uitdrukking „staking" ooit zou worden opgevat strijd

in

den zin van algeheel nederleggen van den arbeid, en anderzijds, dat

de

Kamer zoo

Op

brengen.

zou

gaan van het wetsontwerp

grond meende

zij

te

mogen

Staten-Generaal in de gelegenheid

heid de

hun rechten spreken. het

ver

dien

kort

te

Zij,

te

stellen,

doen, hun oordeel over

dit

de Regeering, wilde afwachten, of de

om

zou nemen

initiatief

te

de behandeling

in

besluiten,

stemming te met kiesch-

om

juist

wetsontwerp

Kamer

te stuiten, d.

zelf

w.

aan

niet

z.

uit

te

daarna te

ver-

dagen; en, wanneer die verdaging was ingetreden, dan zou daarmede de

wenk

gegeven

zijn

aan

de

Regeering,

wetsontwerp

het

in

te

Wanneer evenwel de Kamer, gelijk door eene zoo bevoegde op parlementair gebied als de heer Mees is geschied, zegt, dat het hier een moeilijk geval geldt, daar de woorden der wet metterdaad onwaar zijn, doch er dan op laat volgen, dat men die kleine leugen zich moet getroosten, met het motief, dat het beter is, dat niet iets ongedekt blijft, wat volgens den eisch van art. 110 der Militiewet moet worden gedekt, dan wordt, ter verdediging van dit gevoelen, daarbij gewezen op de onmogelijkheid, waarin de Eerste Kamer zou komen, zich over deze zaak uit te spreken, omdat het wetsontwerp toch hier

trekken.

autoriteit

moet aangenomen zijn om die Kamer te kunnen bereiken. Dit argument kan echter mijns inziens niet zwaar wegen. De geachte spreker

eerst

zal

mij

toegeven, dat, indien

toch

dit

opging, de

Tweede Kamer haar

houding moest laten bepalen door de overweging, dat

Kamer

niet

de behandeling van een wetsontwerp

mag

zij

aan de Eerste

afsnijden.

En

hieruit

dan moeten volgen, dat geen wetsontwerp hier mocht afgestemd worden. Geeft hij daarentegen toe, dat de Tweede Kamer het volste

zou

recht alle

heeft

om,

discussie

als zij

voor

de

zich niet

Eerste

met het wetsontwerp kan vereenigen, Kamer af te snijden, dan is daarmede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen