Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 276

Afd.

2Ó8

ab

illa

BUDDEUS.

Hfst. III. § 87.

2.

studii theologici tractatio inchoari solet" (praef. b. 2 verso).

Feitelijk echter

houdt

hij

zich in de sectio, die de thetische theo-

meer met de geschiedenis der Dogmatiek, dan met de Dogmatiek zelve bezig. Wel noemt hij ze nog de disciplina, behandelt,

logie

„dogmata ex scriptura sacra hausta, eaque creditu ad

de

die

salutem

apteque inter se connexa, perspicue explicat

necessaria,

maar alle dieper ingaan op den grondslag en het karakter der dogmata ontbreekt; terwijl door de beperking tot de „dogmata ad salutem necessaria", de wigge reeds in den muur is gezet. Op zichzelf is hij anders niet tegen et

demonstrat"

solide

336),

(p.

systematische behandeling, mits „a scholasticorum quisquiliis repurgata"

Naar

(p.

Immers „si caute ac sobric fiat, vitio caret" (p. 424^). gewone onvastheid is hij noch voor de Aristoteliaansche.

4240).

zijn

noch voor de Bijbelsche methode, noch voor de mathematische,

maar voor

die

methode „quae

quam

et

paucissimis incommodis

premitur, et sine ambagibus aut erroris periculo ad finem propo-

situm nos ducit"

426).

(p.

Een

zinledige conclusie, die dan tot de

de taak van den dogmaticus

stelling leidt, dat

nexum

lem, partiumque singularum

physicorum scholis

quam de vocibus,

.

.

.

„ut

is,

observet ut vocibus ex meta;

petitis caute et sobrie utatur

sit sollicitus

;

.

.

ut

ordinem natura-

;

ut de rebus magis,

dogmata non tantum

explicet, sed

rationibus solidis demonstret, adhibita, si opus fuerit, apodixi biblica" (p. 435).

Vooral

kenteekenend en toont, hoe weinig

dit laatste is

gewicht de Schriftautoritcit eigenlijk voor Buddeus bezat. moraal definieert

hij

nog, deels naar de oude usantie, deels onder

den invloed van het Piëtisme,

„eam theologicae

als

homo

tem, quae docet, quo pacto

breekt

Wel

hem ook

toch

moraal,

bij

noemt

„iuvabit

dit

practicae par-

regenitus in vitae sanctae studio

progredi atque proficere debeat"

rite

Ook de

studievak

(p.

alle

610);

maar

feitelijk

ont-

vastheid van overtuiging.

de S. Scriptura den „fons praecipuus" der

hij

vero,

ut alias, hic

quoque cum

libro scripturae

coniungere librum naturae; ut tarnen sedulo caveamus, ne ratio suos transgrediatur limites" (p. 6 dit

vak

te verstaan

ordeningen,

Kerkrecht

zij

1

6,

61

als bloote

7).

Bij het

Kerkrecht weifelt

hij,

of

resumtie van de geldende Kerken-

of wel als thetisch vak, waardoor op het bestaande critiek

wordt

geoefend.

Zijn

definitie

is:

„Scientia

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen