Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 102

Afd.

94

VINCENTIUS BELLO VACENSIS.

Hfst. III. § 50.

2.

nische wetenschappen, die uit de fiecessitas voortvloeien, het oude

quadrivium vormen, onder bijvoeging van de medische wetenschap,

waarvan het anatomische en physiologische deel reeds in het Speculum naturale was afgehandeld. Maar, natuurlijk, dit sloot

Immers

niet.

de

verklaren

ging

eenerzijds

meetkunde

en anderzijds

enz.

niet

uit

aan,

den val

de

grammatica,

zonde

in

te willen

op miskenning van de genade deze natuurlijke gegevens het tegengif tegen de zonde

;

zoo in

uit,

het

de

muziek,

liep het

wierd gezocht. Alleen de politica en de medicijnen kunnen onder dit gezichtspunt tot

hun

recht komen.

Vandaar dat Vincentius, aan

einde van dit Speculum doctrinale gekomen, de behoefte ge-

het

nu ook de heilsleer te behandelen, en hiermee ook een aanvang maakte, maar het even spoedig opgaf, en plotseling voelde,

afbrak.

hoe

Psychologisch hier toch

hij

is

dit hieruit te verklaren,

dat

weer op de klip van het dualisme

hij

stiet,

inzag,

en door

een afzonderlijke behandeling van de heilsleer naast die van de

algemeene genade den geheelen aanleg van

zijn

werk zou

ver-

oordeeld hebben. Beter liep natuurlijk zijn derde deel, het Speculum historiale,

waarin een dooreengevlochten wereldlijke en kerkelijke

geschiedenis wierd geleverd

in zes

:

boeken over de geschiedenis

voor Christus, in twee boeken over de geschiedenis van Christus,

en

in 23

wijl

het

boeken over de geschiedenis na Christus geheel

tot

1254, ter-

door een apocalyptische schets de ultimis tem-

poribus wordt besloten.

Hoe

uitlokkend echter dit encyclopaedisch denkbeeld,

wetenschap te

om

alle

ook schijnen mocht, toch was het hoog gemikt. Vincentius overwon het dualisme slechts schijn-

baar,

en

geheele

te theologiseeren,

toen

werk;

het toch den

wat het

kop weer

duidelijkst

opstak,

wondde

het zijn

daarin uitkomt, dat in zijn

Speculum doctrinale de Christus niet alleen geen middelpunt is, maar zelfs geen plaats vindt. Hij stuitte op de tegenstelling tusschen

de sapientia

naturalis

en

de sapientia divina, en beleed

natuurlijk dat de sapientia divina uit de H. Schrift

maar

in

zijn

theologische

zoodanig geen ratio

moest gekend,

kosmologie was voor de Schrift

sufficiens.

Door

als

alles theologisch te willen

maken, ontglipte de Theologie zelve hem, en hoewel er blijkbaar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen