Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 346

Afd.

33«

2.

Hfst. III. §

JEAN MABILLON.

103.

saltem

quae nostram applicationem iure mereantur,

possc,

necessum

saam, dat ook

hij

fateamur"

wel een

vatting, die

met

zich bracht, dat

van

gebruik

het

(p.

et sciantur" (p.

hij,

(p.

Deze

De

daarom met een corpus doctrinae aan

te

moet

en moet dus

strijd,

Kerk

der

belijdenis

vrijere studie geldt

eigenlijke theoloog

de zaak anders aanleggen. Hij komt in

kampioen voor de

op-

werken,

264).

echter alleen voor de kloosterlingen.

Een

268).

met zekere cautio, met name van

het al

zij

Protestantsche

Grotius' commentaar, aanbeval

non

reperiri

Hiermee hangt dan deze studiën eischt, maar

267).

intentio bij

de intentio „ut penetrentur

alleen

ook

est,

als

optreden. Hij beginne

leggen

;

„seseque instruere

De

Scho-

sententiis,

receptis et approbatis in Ecclesia"

lastiek

hier dus uitgangspunt; daarna komt de Schriftstudie;

is

dan de studie

en

van

de

cuius

illa

tianae"

(p.

645).

Feitelijk

regulam

dus ook hier het

is

„Et haec

quae cum

efficit,

(traditio) fidelis interpres est,

645).

Ecclesiae.

traditiones

doctrinae concatenatio traditionem

(p.

efficit fidei

vrije

In

.

Chris-

fidelis

Dogmatiek onderscheidt ook Mabillon de Theologia

de

van de Scholastica,

in

dier voege, dat de positieve

logie slechts systematisch ineenzet, als

.

onderzoek

opgeheven en gebonden aan de uitspraak der Kerk als Scripturae interpres. Het verschil is dus slechts gradueel. positiva

.

S. Scriptura,

waarheid

leert,

terwijl

wat de Schrift en de

„campum

de Scholastica

sibi

Theo-

traditio

vindicat

ampliorem, inque studii sui partem, rationum humanarum, Philosophiae, aliarumque scientiarum admittat subsidium"

welke laatste studie dan echter de toeleg duidelijk

(p.

346); bij

blijke,

om

uit

de Scholastiek alleen de belangrijke quaestiün te onderzoeken,

met afsnijding van alle haarklooverijeh. „Ad perpetuum in Ecclesia damnentur silentium omncs quaestiones inutiles" (p. 361). „Fugiendi quoque termini peregrini et novitate sua lubrici; adhibendi vero duntaxat illi, quos ad hunc usum consecravit Ecclesia" (p. 363). Bij

de Moraal bespreekt

de

uitsluitend

hij

Casuïstiek,

en

dat

zeker zwak protest tegen de lakse moraal der Toch kent ook Mabillon geen anderen uitweg, dan dat de Kerk vaste regelen voor elk geval geve. „Optandum admodum

blijkbaar

met

Jezuïeten.

esset, ut nostris

temporibus

.

.

.

Ecclesia

.

.

.

certas Confessionariis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen