Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 299

Afd.

patet

„Satis

cipue aut

librorum N.

illud,

atque

historicam,

studia

atque

nostros

BAHRDT.

291

interpretationem illius

christianis

temporis

esse praeres

gestas,

eo tempore colligendis et

quae non omnino ad nos traduci cuncta

;

eumdem in docendo modum adhibere, atque ad homines eamdem Ivvoixov consuetudinem transferre hodie quasi

oporteret"

tijd

In verband hiermee moet dan ook de historie

(I. p. 53).

der philosophie

eigen

T.

describere

instituta

confirmandis aptissima possunt,

Hfst. III. § 92.

2.

om

doen,

dienst

aan de hand

te

ons de leerwijze voor

onzen

geven. „Ausim dicere, hanc esse longe

utilissimam historiae partem, longa et continua studia eruditorum

hominum complexam, quae conformationem

parum faciat" niet meer een matisch

ad liberalem mentis humanae

et ipsa

eligendum frugiferum disciplinae modum, non p. 23). Zoo zelfs, dat de Dogmatiek voor Semler

et

(II.

vak

thetisch

dat de Christelijke waarheid syste-

is,

maar een

uiteenzet,

historische studie, die niet gericht

„ad omnes christianos, sed ad illorum classem atque ordinem,

is

qui religionis christianae ministri atque adiutores ad alios homines eligi

solent"

(II.

p.

Het is dus metterdaad het individueele met Semler aan het woord komt, en wel in

75).

intellectualisme, dat

vorm van intellectueele aristocratie, die zich als voogd over de leeken opwerpt, en door accommodatie hun gevoeligheid spaart.

dien

De

historische studie

is

en moet dienst doen,

wezen en wat vorm

bij

hem

om op

en beide

is,

alzoo tendenz-historie

geworden

willekeurige wijze te bepalen, wat :

de bepaling van het wezen des

Christendoms en de keuze van den vorm, geheel ter beslissing aan de individueele ratio over te laten. § 92.

Karl Friedrich Bahrdt.

Dat Semler optrad,

is

ten slotte

te

in

1780 nog als apologeet voor het Christendom

verklaren

won van de

listisch stelsel leidde.

en

zijn

stonden,

intellectueele

uit zijn

persoonlijke vroomheid, die het

consequentiën, waartoe Zijn fout

was

juist,

ontwikkeling

zijn critisch-rationa-

dat zijn geestelijk motief

onverzoend naast elkander

en deze halfheid verklaart het volkomen, hoe hij eerst de orthodoxie te lijf ging in naam der wetenschap, en na 1780 tegen de Wolfenbuttler fragmenten, Basedow en Bahrdt te velde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen