Encyclipaedie der Heilige Godgeleerdheid - pagina 72

Afd.

64

Reeds

uit dit

AMBROSIUS.

Hfst. III. § 40.

2.

korte overzicht

hoe Chrysostomus de weten-

blijkt,

schappelijke theologische ontwikkeling bijna geheel op de welspre-

kendheid

waar

terugkeert,

met

slechts

wat nogmaals

richt. Iets

dit

hij

in

hoofdstuk

van het VI e boek

3

de moeilijkheden der kerkregeering bespreekt

onderscheid, dat

hier

hij

ook op kennis van de

maatschappelijke aangelegenheden aandringt, overmits

hiermee

telijke

gedurig

in

Toch

contact komt.

de gees-

ook zoo

is

uit

Chrysostomus' geschriften voor de Encyclopaedie weinig meer af leiden,

te

dan

dat

i.

hij

de wetenschappelijke vorming bepleit

tegenover het spiritualisme en empirisme;

2

dat

.

onderrichting

hij

verlangt niet alleen in de positieve gegevens der Schriften,

maar

ook in de ketterijen, die er tegenover staan; en 3

voor

dat

.

hij

het optreden van een Dienaar in het heilige een oefening eischt,

goede

die

rhetoriek en oratorie

dialectiek,

omvat en hem geen

vreemdeling laat in het maatschappelijk leven. Het wetenschapkarakter moet dus èn tegenover het empirisme èn tegen-

pelijk

over het spiritualisme gehandhaafd, en de samenhang met de theologische wereld mag volgens Chrysostomus 40.

^

Ambrosius.

Nog minder dan Chrysostomus AMBROSIUS ook co

hij

ipso

niet-

nimmer verloochend.

in zijn Libri tres

door na in

het

te

de

in

officiis

zijn

UqtoGévtjg geeft

Tltqi

ministrorum, dan in zooverre

denken over de vorming van den theoloog

encyclopaedische

Ambrosius biedt ons

in

spoor

trad.

Dit geschrift van

navolging van Cicero's De

officiis

een

soort Christelijke ethiek met bijzondere toepassing op den geestelijken stand. Hij heeft dus niet den nog te vormen theoloog,

maar den

reeds gevorniden theoloog, die aireede in het

op het oog, en mist daardoor de aanleiding pelijke uit

opleiding te bespreken.

Ambrosius

Toch

te leeren. Vooreerst,

is

in

om

ambt

staat,

de wetenschap-

in tweeërlei opzicht

zooverre

hij

voorschriften niet eenvoudig uit de Schrift toelicht,

ook

zijn ethische

maar aanhecht

aan de ethische studiën der heidensche wijsgeeren, en het verband

met het ethisch leven van den natuurlijken mensch geen oogenblik uit het oog verliest. Dit komt vooral uit bij wat hij over hun

officia als

zoodanig zegt. Hij zegt wel, dat

hij

de aandrift,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen