Parlementaire redevoeringen - pagina 650

ZITTING 1903—1904.

648 dat

meega met den geachten afgevaardigde, den heer Van ook met de slotconclusie van den heer Ketelaar,

geheel

ik

Wichen,

en

eigenlijk

namelijk dat het zeer gewenscht

Maar wanneer men

is,

dat deze zaak wettelijk geregeld wordt.

op het door mij voorgedragen Duurstede en Achtkarspelen juist is, moet ik ontkennend antwoorden. Waar die zaak publiek is ter sprake gebracht, moet ik mij een enkel woord er over veroorlooven. Ik heb niet het gebesluit

mij vraagt, of de critiek

zake Wijk

in

bij

heele theoretische betoog hier in de

zake Wijk

in

bij

Kamer

brengen, want het besluit

te

Duurstede en Achtkarspelen

is

gepubliceerd,

maar

het

is

voorgesteld, alsof ik alleen stond met mijn opinie. Ik kan mij begrijpen,

men zegt, dat Gedeputeerde Staten en de Afdeeling voor Geschillen van Bestuur van den Raad van Saté van de eene opinie waren en dat de Minister van eene andere opinie was. Ik veroorloof mij daarom, er op te

dat

wijzen, dat in het Weekblad voor de burgerlijke administratie van 22 en van 29 Augustus eene uitvoerige bespreking van het besluit betreffende Wijk bij Duurstede voorkomt, en dat de kundige schrijver van dat opstel zich geheel aan mijn zijde schaart. In de tweede plaats wensch ik er op te wijzen, dat deze zaak evenzeer besproken ciale,

is in

gemeente- en waierschapsobligatiën, en

jurist,

aan de orde

wensch

niettegenstaande

dat,

het

Weekblad voor provin-

insgelijks

door een kundig

het juridische eigenlijk in dat blad niet

deze schrijver zich ook geheel aan mijn zijde

is,

ik

—

hier

plaatst.

Voorts

herhalen, dat het denkbeeld, door mij hier voorge-

te

met zooveel woorden wordt uitgesproken in de circulaire van mr. Thorbecke en dat mijn vroegere ambtsvoorganger, de heer Geertsema,

staan,

zich

kerk

geheel in

in

1876

denzelfden in

deze

maar op een grond,

geest

heeft

quaestie

nu

tot

We!

uitgelaten.

is

mr. Heems-

eene andere conclusie gekomen,

meer bestaat, t.w. dat in de toenmalige van 1857, de schorsing met of zonder stilstand van jaarwedde kon plaats hebben. En nu was zijn redeneering deze, dat, aangezien de wet zich over geheelen of gedeeltelijken stilstand van jaarwedde in een bepaald geval uidaat, de gemeenteraad in een daar niet genoemd wet,

die

niet

die

geval geen

van jaarwedde mocht provoceeren. Door de wet en sedert dien tijd van 1876 af is daarvoor geen nieuw besluit gekomen, maar wel is sedert 1878 hier en daar op allerlei wijzen door gemeentebesturen eene verordening gemaakt, waaruit men zien kon, dat de gemeenteraad zich het recht toekende om zelfs zonder de goedkeuring van Gedeputeerde Staten een van 1878

is

stilstand

gedeelte van de jaarwedde in

te

houden,

gaan

bij

ziekte, gelijk in

in

den militairen dienst of

Het komt

mij

—

—

die reden vervallen

hetzij bij

voor, dat het laatste onwettig

verloven, hetzij

bij

het

de verordening van Epe. is.

Dat oordeel wordt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen