Het heil in ons - pagina 21

11

nieuwe levensterrein geopend is, waarop het nieuwe schepsel zal kunnen wandelen. „Onze wandel is in de hemelen," zegt de Apostel, en reeds Zacharias spreekt van de belofte: „Ik, zegt de Heere, zal u wandelingen geven onder degenen die hier zijn." Dat zijn de wandelingen in het Koninkrijk, maar dat juist daarna eerst komen moest, eerst tot ons moest gebracht worden, zou de uiting van het nieuwe leven voor den zondaar mogelijk worden. „Die ons overgezet heeft uit het rijk der duisternis in het Koninkrijk van den Zoon zijner en ook „wij zijn overgegaan uit den dood in het leven," liefde," teekent schilderachtig dat overgeplaatst worden op een nieuw levens„Ik ben niet slechts terrein. Christus zelf wees er op, toen hij sprak het leven, maar ook de weg.^' Maar ook hiermee is nog niet genoeg gezegd. Ook op dat nieuwe terrein mag de beweging van het nieuwe leven niet willekeurig zijn. Ook dat nieuwe leven is onderworpen aan een wet, die het volgen moet, waaraan het zich niet onttrekken kan, waardoor het wordt beheerscht. En ook die wet kent de zondaar niet van nature, kan door hemzelf niet na zijn toebrenging gevonden worden, maar is hem gegeven door den Christus. Niet alsof de Christus hem die wet op steenen tafelen had gegrift of in een veelheid van geboden had aangekondigd, o. Neen, maar hij zelf, in zijn eigen leven en sterven, heeft die wet geponeerd. „Vervult alzoo de wet van Christus," schrijft Paulus aan de Galaten. „Een nieuw gebod geef ik u," sprak de Heere zelf tot zijn jongeren. In den Christus zelf, niet in eenig woord van hem uitgegaan, ligt die wet gereed. Eindelijk, al bepaalt die wet de richting waarin we ons te bewegen hebben, nog baat dit niet, tenzij de kracht in ons werke om in die richting vooruit te komen. Wel is het leven zonder inwonende kracht ondenkbaar, maar ook bij den levende zou alle kracht ontzenuwd worden, tenzij een hooger macht dat leven gestadig en be-

—

:

stendig in het bezit zijner kracht staande hield. Ook de ziel die leeft, kent, al weet ze dat ze niet wegstierf, toch de oogenblikken en tijden van krachteloosheid en onmacht, dat ze, als geparalyseerd, als verlamd en ontzenuwd, den weg wel zag en de richting wel ontdekte, maar niettemin tot voortgaan onbekwaam was. Daarom wezen we er ten slotte op, dat we van den Christus niet enkel in het oogenblik der levendmaking afhankelijk zijn, maar steeds, bij elke schrede op

hem

de bron aller is dan uit die bron ons toegevloeid. Elke kracht, die zich in de Gemeente openbaart, zoo ze heilig is, draagt het merk van goddelijken oorsprong. Wat doet nu de Catechismus, waar hij de kracht van Jezus' opstanding bespreekt, anders, dan ons die ernstige navolging Christi op het hart binden? Er is, zegt hij, een gerechtigheid, door Christus, niet door ons

den

weg,

geestelijke

van

hem

kracht.

afhankelijk

Geen druppel

blijven.

In

die ons verkwikt,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen