Heils termen - pagina 148

138 ferming in den dood van zijn hart wist te brengen, dan spreekt het van zelf, dat slechts het geperst worden in den nood des aardschen levens de stemming geeft, die voor dit Mysterie de oogen kan openen, de ziel voor die gedachte der eeuwige Liefde ontsluiten en in heilige bezieling voor de genade der Opstanding ontvonken kan. Daarom mo'est, gelijk reeds vroeger bleek, de profeet in aardschen nood beklemd worden, zou hij van redding uit den diepen nood des verderfs getuigen kunnen, en daarom moet in nog veel volstrekter zin de Christen door vele verdrukkingen ingaan in het Koninkrijk der hemelen, om in het kruis van druk en leed, als in een spiegel, die diepten van den eeuwigen dood te aanschouwen, waar boven ook hij nog steeds hangt, maar Avaarin hij nimmer weer vallen kan, wijl hi] voor eeuwig gehouden wordt door de hand, die uit die diepte des

hem greep. De aardsche nood is hem den toegang opent verderfs

den Christen dus slechts de deur, die waarin de Eedder uit den eeuwigen dood wordt aangebeden. Doelloos zou voor hem dan ook dat lijden zijn, zoo het voor zijn bewustzijn tot den zichtbaren nood beperkt bleef. Maar zoo is het hem niet. Zoo is het wel voor wie buiten Christus staat en wien de weeën der smart dus zonder barensvrucht voorbijgaan. Maar niet voor hem. Integendeel. De aardsche nood is het zichtbare, is voor hem slechts de aanvang in de oppervlakte, en diep spreiden zich daaronder de wortelen der smart in de conscientie uit. Hij ervaart het lijden tot op de diepte der ziel, in zijn geestelijke wezenheid. Yoor hem is elk lijden, elke nood slechts een vluchtige uiting van die levensvernieling, van dat verderf, van dien dood, waaronder ook hij eens verzonken lag. Elk lijden dat hem voor

tot het heiligdom,

brengt hem die reuke des verderfs weder, is voor hem in aanraking komen met die onheilspellende macht, waaraan zijn ziel verkocht, in wier banden ze gebonden was. Aandaar, dat nooit meer dan in het lijden de aanvechting over de ziel kruipt en ze pijnigt, wijl het de geest des verderfs zelf is, die uit den diepsten bodem in die kwalen en jammeren, in die plagen en ellenden blaast. Niet dat lijden op zich zelf brengt dus een vrucht der gerechtigheid, maar dat lijden gelijk het in des Christen's ziel bij het

overkomt, een weer

wordt verdiept. wordt werkelijkheid voor zijn zielservaring, wat in den dag der vreugde slechts speling der gedachten en belijden der lippen was, namelijk zijn eeuwige dood, waarin hij had moeten verzinken. Nu is het of de Ileere hem met eigen hand tot aan den rand van dien afgrond trekt, opdat hij, starend in die peillooze diepte, weer zien, weer tasten, weer ervaren zou, uit wat nood en dood de Heere hem greep. Nu wordt het leven, nu wordt het werkelijkheid voor hem, wat de onuitsprekelijke inhoud van diea heiligen klank der verlossing is, nu hij, gevoerd tot aan dien afgrond, toch wordt uit-

licht des Geestes

Nu

toch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen