Het heil in ons - pagina 257

;

247 ting ... en

in

zijn

eigen

hart.

Maar men

durft het niet erkennen.

Men wil het niet toegeven. Men droomt liever. En dan droomt men zich liefst te midden van kinderen der menschen, die van nature elkaar om 't zeerst beminnen en wedijveren in met uitzonderingen ja, maar toch met liefde en menschenrain als regel. o, Spot met dien droom niet! Yoor wie nog buiten Christus staat is die droom weldadig. Zonder Christus ... en dan te belijden, dat de mensch zijn broeder haat, niet mint, dat is breken met de menschheid, breken met uw hart, opgaan in den menschenhater. Eerst wie in zijn droom het roepen hoorde: „Ontwaakt, gij die slaapt, en staat op uit de dooden, en laat Christus over u lichten!" kan den geloofsmoed vatten, om die ontzettende waarheid onder de oogen te zien, zonder dat zijn hart breekt. En natuurlijk. Want wie Christus heeft, dien ^s het raadsel opgelost dien is de menschheid geen ziellooze romp, geen verwarde chaos meer die kent haar eenheid, wijl hij haar Hoofd kent, den Zoon des menschen, toewijding der liefde,

.

.

.

den Christus. En als dan toch de strijd der hartstochten om hem woeden blijft en de hartstocht telkens uit de eigen ziel wil losbreken, en de menschheid wroeten blijft in haar ingewand, als moest met inspanning van alle kracht, als moest met haar bloed en tranen het goddelijk schoone woord der Liefde uitgewischt, dan smelten in zijn hart die dissonanten saam in de profetie, dat toch de Liefde alleen blijven zal, in de beê van het Maranatha, het Kom, Heere Jezus, ja, kom, gezegend Hoofd der menschheid :

!

een komen van Jezus, in schaduwen tot Israël, bij kribbe wat dunkt u, heeft in dat voorbereidend komen de liefde niet reeds een schoone triomf gevierd? Neen, we willen het schoon van Israëls volksbestaan niet dichterlijk kleuren. Beter dan dichterlijke phantaisie is ons het sober proza der heilige historie, het goede ons meldend, maar zonder vergoelijking van het kwaad. Ook in Israël blijve zonde wat zonde was. Maar is er toch, vergeleken met den volksstaat der heidenen, in Israëls volksleven niet een bindende macht der liefde, die u aantrekt en boeit? Kent ge één volk, waarbij de banden van het huislijk leven nauwer zijn toegehaald, ouders en kinderen, broeders en zusters inniger aan

Er was Bethlehem

reeds in

de

:

elkaar verkleefd zijn? bij het Israël in de Diaspora van volksgemeenschap, waarin de zonen van eenzelfde vaderland kracht zoeken?

Overtreft het nationale gemeenschapsgevoel

niet zeer verre het besef

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen