Practijk der godzaligheid - pagina 262

354

De keur

der

spijzen

is

een kunst,

de verfijnde toebereiding een

culinaire wetenschap geworden. Van eenvoud in drank en spijs nauwlijks een spoor meer. Hand over hand neemt de weelde des levens en daarmee de steeds

hoogere eisch van het lichaam

Ook

eeuwen

toe.

gebanket en gemaaltijd en waren de drinkgelagen vaak buitensporiger dan thans. Maar, en ziehier het groote onderscheid, dit was uitzondering^ staande tegenover den gewoonlijk hoogst eenvoudigen leefregel. Naarmate thans het hooger levensideaal het deel van al minder, bijzonder bevoorrechte, uitverkoren geesten werd, is het „goed en wel" op aarde hebben voor al meerderen éénig levensdoel geworden. Kenteekenend is de hinderlijke zegswijs van „lekker maken" en „lekker zijn," die uit de Indische maatschappij ook in de onze doorin

vorige

is

dringt.

men

niet dat deze heerschappij van het lichaam, van het van de steeds kieschkeuriger tong, schadelijk op den geest werkt en de functiën der ziel verstoort? Vreest men haar invloed niet op onze kinderen? Is men voor eigen hart en geest zóó buiten

Acht

vleesch,

gevaar? Durft men beweren dat althans onze Christelijke kringen voor deze min edele weelde gesloten zijn? Onze kennis van den toestand weigert ons den moed te geven, die ten deze in stil vertrouwen kan doen rusten. De weelde des levens is vooral in onze dagen één der factoren die strijd voert ook tegen de kracht van den Christelijken geest. Zou dan in zulke dagen de practijk des vastens zoo geheel te veralle

smaden

zijn?

Spreekt ook Paulus niet van een „bedwingen des lichaams en een brengen van het vleesch tot dienstbaarheid"? We vragen slechts. Ieders consciëntie antwoorde. Voor zooveel eigen ervaring aanbeveling mag zijn, meenen we te kunnen getuigen, dat hier metterdaad macht schuilt. En nu weten we wel, dat de Staat geen vasten meer kan uitschrijven en dat althaos de Hervormde kerk er de geestelijke macht toe mist, maar zien toch niet in, dat daarmee het laatste woord behoeft gesproken te zijn. Zijn er geen kerkeraden, die ten deze althans voor hun gemeenten iets

doen konden?

En

gesteld al, dat ook dit ondoenlijk bleek, hebben we dan onze huiskerken, het geestelijk leven in onze huisgezinnen niet, met den vader des gezins tot priester en die met hem wonen tot leden?

Hoe

dit

Ziehier,

dan niet

te

doen ware? maar

als regel,

als

aantooning der mogelijkheid, wat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen