Practijk der godzaligheid - pagina 32

24 Y.

EVANGELISATIE EN SEPARATIE. Die ooren heeft om te hooren, die hoore tot de gemeenten zegt.

wat de Geest

Openb.

Er

3

:

6.

dus niet twee kerken, de ééne inwendig, onzichtbaar en de andere uitwendig, zichtbaar en bevlekt. Neen, er is maar één kerk, de wezenlijke, de echte, de heilige, het ware lichaam van den Christus, de uitverkorene saamvergadering, organisme van het Genadeverbond; en wat men nu gewoonlijk als twee kerken uiteenhoudt zijn niets dan de twee zijden, de twee kanten, de twee bestaanswijzen van dat ééne lichaam; naarmate ge het de ééne maal neemt gelijk God de Heere het van binnen ziet en beziet, en de andere maal gelijk het zich gebrekkig en door nevelen heen in onzichtbare omtrekken vertoont aan het oog der menschen. De oorzaak, dat die kerk er van binnen en van Gods zij bezien anders uitziet dan van buiten en voor ons oog, ligt dus niet aan die kerk zelve, maar uitsluitend aan de sluiers, de gordijnen, de schermen, die onze zonde en die der wereld zonde er voor schuift, aldus makend dat heilig,

zijn

en

men

haar niet zuiver zien kan. is in zich zelf wit als sneeuw en blank als zilverschuim, maar nauwelijks daalt hij af naar omlaag en vloeit hij langs de helling der velden, of dat blank is grauw en groezel, is soms zwart en gansch donker geworden, omdat het zich met het slib en het vuil van den bodem heeft vermengd. Maar zijn er nu daarom twee stroomen, één blanke en één groezele stroom? Immers neen, omhoog op de helling en omlaag in de velden is het al één stroom gebleven, bleef het hetzelfde bergwater en bleef dat water in zich zelf even zuiver; en dat grauwe, dat modderige, dat slikkerige dat ge zaagt, kwam alleen door tijdelijke vermenging van een vreemd element. Want zie maar, nauwelijks is die bergstroom in het gansch vlakke veld weer tot rust gekomen, of dat zelfde water is weer helder als de lucht, is weer doorzichtig als glas geworden. Geen enkele slikkorrel smolt met den waterdrop tot een soort nieuw iets inéén. Het bleef blank water én vettig slib, zóó dat dit slib op een gegeven punt in het blanke water inkwam, er zijn vasten tijd mee vermengd bleef en daarna het water weer losliet en zonk. Nu is natuurlijk elk beeld onjuist. Het heilige spiegelt zich in het aardsche nooit volkomen. Maar onder dat voorbehoud, mag dan toch gezegd: Die bergstroom is de kerk van Christus, die zuiver als de lelie en als sneeuw zoo blank uit de wolken van het Besluit neer-

Een bergstroom

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen