Heils termen - pagina 127

117 kunst leert, dat een oneindig groot getal nooit of nimmer door samentrekking van eindige hoegrootheden kan verkregen worden, blijft men hier bazelen van een volstrekte en dus oneindige heiligheid, die als de som van zeer kleine, eindige heilige bestanddeelen zou te be-

schouwen

zijn.

den geloovige,

de onzekerheid van zijn stervensuur hem des eeuwigen levens verzekert, ook al stierf hij in het eerste uur van zijn bekeering, wordt hier den vermoeiden van geest bij zijn bekeering een hooge ladder voor de voeten geplaatst, wier sporten hij ten einde toe zal moeten beklimmen, den eisch hem opgelegd, dat hij het kleed zijner heiligheid eerst ten voeten uit met eigen hand zal weven, en dus in stede van troost de angst in het hart geworpen, dat het al misschien om niet zal zijn, zoo de dood hem op de lagere sporten verrastte of hem de hand verstijven deed, eer de zoomen van het heilig kleed Terwijl

noodig

het

een

is

troost

te

bij

bezitten, die

waren voleind. Eindelijk,

en

blijft,

en

terwijl hij

scheppen uit niets" den mensch ontzegd is hebben kan, dat hij niet ontving, wordt naar

„het

niets

deze meening voor de heiligheid, d, i. voor het hoogste, een uitzondering gemaakt, en de mensch ons voorgesteld als uit het ledig niet van zijn hart de heiligheid door wilskracht scheppend. Welnu, dit is het juist, waar het Evangelie van Jezus Christus met wegslepende ontferming tegen opkomt. In Christus opstanding bereikt dat Evangelie zijn hoogte-punt, en dat hoogte-punt wederom is in den heiligen Rustdag, in het eeuwige van de Sabbathsrust gesymbolizeerd. Wat toch spreekt des Christens Sabbath uit in zijn tegenstelling met

den

Sabbath onder Israël? Immers, bij Israël was het, zes dagen arbeids en dan de rust; bij den Christen daarentegen eerst de rust en dan de dagen van den arbeid. Bij Israël derhalve eerst het zwoegen en sloven in de vermoeienis des geestes, of men daarmee aan het eind de rust bereiken mocht (het wetsstandpunt), terwijl de Sabbath op den eersten dag der week begint met den Christen in de rust van het eeuwige te plaatsen, en uit dat eeuwige de kracht doet stroomen, die zich in den geestesarbeid die volgt, als uit God gevloeide kracht openbaart (het standpunt der genade). Wat in den Zondag als Symbool voor ons treedt en het wezen des Evangelies in kern en pit uitdrukt is dus juist de hoogheilige genade-openbaring: dat we door den Erbarmer van meet af in het Eeuwig gezet worden, uit dit eeuwige leven, en dat onze heilige wandel en innerlijke heiliging slechts uitvloeisel en openbaring is van dien oceaan der heiligheden, die in Christus Jezus zich ontsluit, en waarop ook het hulkje onzer ziel zich voortbeweegt, zoodra het uit de onheilige wateren des zondigen levens in die heilige strooming is overgezet. Gaat hier het oog voor open, dan zal men tevens begrijpen, waarom hel allerminst toevallig is, dat van „heiliging" in den zin van ont-

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen