Dat de genade particulier is - pagina 213

!

203

Muar

gevolge van het ellendige mottopreeken en citeeren geholpen door zekeren trek naar het overgeestelijke, kon men zich nu eenmaal gaan inbeelden, dat men deze woorden te verstaan had, als stond er: „Och, lieve menschen, al hadt ge een huis vol brood, wat baat het u; een mensch kan toch van brood ten

zie,

op den klank

alleen

maar

leven,

niet

Woord van

En

af,

zijn

zie,

nu

zin

van

heeft

toch veel meer nog voor zijn

ziel

het

God noodig!"

toch die valsche uitlegging er zoo diep in, dat de niet alleen bij leeken, maar evenzeer bij predikanten, bijna niet meer aan het woord kan komen, en een prediker van naam nog dezer dagen een zestal leerredenen tot aanechte

denken

aan

zit

dit Bijbelwoord,

zijn

gemeente

achterliet,

waarin

diezelfde

valsche ver-

klaring weer was gevolgd. Precies hetzelfde heeft

plaats met het woord van Jezus, dat we onlangs bespraken: „Indien iemand achter mij wil komen, dü neme zijn kruis op''; waarbij schier iedereen aan niets anders denkt dan aan het dragen van zijn kruis, terw^ijl het toch zoo duidelijk zeggen wil, dat uw^ leed, uw smaad en wat niet al, een kruis is, dat ge dragen moet, om het straks op te richten en er uw ik aan te laten

sterven.

En

zoo nu, geheel in gelijken zin, zouden we voor het: „Bezit uw lijdzaamheid," over den strijd „tegen vleesch en bloed", en zooveel meer kunnen spreken. Altemaal Schriftplaatsen, waarvan de oorspronkelijk bedoelde zin bijna geheel in het bewustzijn der geziel

in

meente verdrongen is door een valsche verklarins;. En vraagt men, waarom w^e dit droeve feit nu hier, bij de particuliere genade ter sprake brengen, dan ligt het antwoord voor de hand Immers, ook bij de klare uiteenzetting van dit gewichtig stuk der Openbaring Gods stuit men telkens op korte, snijdende uitdrukkingen der Heilige Schrift, die op geheel gelijke manier eenvoudig onkenbaar en onverstaanbaar zijn geworden. Men zegt, men roept, men schrijft, men drukt dan maar, soms tot met kapitale letters toe: „Er staat dan toch maar: Voor de zonde der geheele wereld! Er staat dan toch maar: En hij is voor allen gestorven !" En door buiten verband of samenhang zulke Schriftwoorden in een valschen zin, maar aldoor te citeeren, is men er eindelijk in geslaagd, er zoo vast en stellig den zin en de beteekenis aan te verbinden van „alle denkbare menschen", dat het van lieverlee letterlijk

vanzelf ging spreken, dat

niet anders verstaan

mocht

men

deze beteekenisvolle Schriftwoorden

of kon.

Voor wat de uitdrukking „de geheele wereld" aangaat, hebben we daar nu in ons vorig artikel het ongeoorloofde, onzedelijke en onware van in het licht gesteld, door op de meest overtuigende wijze aan te toonen, dat „de geheele wereld" in de boeken des Nieuwen Testaments

hoogstens

op

„eenige streken van drie der

vijf

werelddeelen"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen