Het heil ons toekomende - pagina 102

92 beiden met volkomen toewijding; en algeheele zelfverloochening omvat. Hieruit volgt dat alle getwist en oneeniglieid, alle stuglieid van hart en ontfermingloosheid, dat alle zoeken van zichzelf en andere drukkende hoogmoed des geestes het Christendom tegenhoudt, zijn geest bant, zijn zegen verhindert en lijnrecht overstaat tegen het heilige Gods. Geen vraag is daarom voor de Christelijke Kerk van uitnemender gewicht dan deze: Langs wat weg moet de twist der harten in de liefde Gods worden verzoend ? Aan de beantwoording dier vraag hangt haar bloei, haar gedijen, de zegen of de vloek, dien ze brengt. Immers zs treedt in een zondige w^ereld op, waar het tegendeel der liefde een macht is. Ze zoekt haar terrein in menschenharten, die van nature tot zelfzucht neigen. Ja, ze moet ook in hen, die van Christus werden, nog uur aan uur den tegenstand bestrijden, die uit 's menschen onheilige persoonlijkheid tegen haar in verzet komt. Bezit ze tegen dit kwaad geen beproefd, geen afdoend redmiddel, dan staat ze machteloos. Dan is te vreezen, dat de onheilige wateren van nijd, naijver en liefdeloosheid haar erve overstroomen en verwoesten zullen. Dan moge ze op enkele zielen, die meer eenzaam en vergeten leven, voor wie de levensstrijd min heftig en bang is, en de verzoeking zelden hoog gaat, een zegen brengen, die voor eeuwig blijft, maar dan derft ze haar zegen voor het groot geheel jdes maatschappelijken levens, voor den man die zich in het gewoel der schare mengt, en is ze gedoemd om met de banier der heilige Liefde omhoog geheven, voor allen ter aanfluiting te zijn, als toonbeeld van jammerlijke verdeeldheid en getwist. Als toonbeeld! Dit zeggen we met nadruk. Of leert niet de droeve ervaring van eiken intiemen kring, van het huwelijksleven en van de familie-geschiedenis onzer beste geslachten, dat verdeeldheid een te ernstiger, gehater en onverzoenlijker karakter aanneemt, naarmate men in nauwer betrekking tot elkaar staat? En is het dan niet natuurlijk, is het dan ontwijkbaar, moest het dan niet vanzelf zoo komen, dat de leden eener zelfde gemeente, de broeders eener zelfde gemeenschap, zij, die door het heiligste aller heilige dingen, op het teedere terrein der hoogste waarheid en des teederen zielelevens met elkander in betrekking kwamen, zonder altijd zelf, naar sympathie des harten, die verbinding gezocht te hebben, te onverzoenlijker tegenover elkander stonden, zoodra de eenheid der liefde week? Men vergete toch niet, dat op zoo teeder levensterrein de aanleiding tot geschil veelvuldiger is; dat voor uitwendige wellevendheid, als dekmantel voor verborgen oneenigheid, geen plaats is in een Kerk, die waarheid boven alles zoekt, en dat, ook afgezien hiervan, elk geschil tusschen broeders zich zoo onwillekeurig aan elks overtuiging omtrent het heilige hecht, dat toegeven vaak met prijsgeven gelijk zou staan van wat het dierbaarste is aan het hart.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen