Heils termen - pagina 248

338

—

wees met innerlijke ontferming bewogen, en help ons!" Zoo Gij iets kunt! Jezus had dat goddelijke kunnen. Het was in de zielsworsteling op Thabor nog verhoogd, en zijn stemme gaat uit: „Gij, stomme en doove geest! Ik beveel u, ga uit van hem!" en nu zelfs nog „roepende en scheurende, ging de geest uit en het kind werd als dood, alzoo dat velen zeiden, dat het gestorven was."

—

roerender toonbeeld van menschelijke ellende denkbaar! Die machtelooze, sprakelooze jammer, die het eens zoo lieve kind voor den eigen vader tot een afgrijzen maakt! Zie, hier sprak het in het leven, waartoe de zonde den mensch ontadeld, verlaagd, vernederd had. Die van zich zelf getrokkene, innerlijk verscheurde, die met het schuim op den mond zich daar kromt, en verwringt, en wentelt in het slijk, is in zijn afschuwwekkende gestalte niet maar verdierlijkt, maar aan iet dier in zijn ontreddering gelijk. Wat tegenstelling dan niet Op Thabor's kruin de zuivere menschentiguur met haar edelste, bloeiende schoonheid in de verheerlijking overvloeiende, en daar aan den voet diezelfde menschennatuur met eigen smaad en schande tot onkenbaar wordens overgoten en onder de vernielende macht van demonische geesten neergestooten in een diepte van vernedering, als de blik van het oog nauwelijks draagt. En toch, eerst hierdoor valt het volle Jicht op de keuze, die Thabor voor 's Heeren ziel drono;. Het was maar niet de vraao; afscheidins: van of aansluiting aan de menschheid als algemeen begrip, maar de menschheid in haar werkelijkheid genomen, zooals het doordringend oog des Heeren haar in de schreiende smaadheid van haar ellende, hoe ook bedekt en verbloemd, doorzag. Immers, wat bij dien maanzieke zooveel te sterker uitkwam, het was inderdaad niets dan de openbaring van dezelfde kiem der vernieling, van dezelfde ontbindende, giftige, doodbrengende macht, die met de zonde zelve door 'smenschen eigen daad in den slagader van zijn innerlijk geestesleven was opgenomen. Yalt dit ons slechts soms in het oog, als de eerst bedekte jammer naar buiten treedt en voor onze zintuigen waarneemvoor 's Heeren onbeperkten blik, die niet aan de zinnen baar wordt als voertuig gebonden was, stond geheel de menschheid in deze terugstootende gedaante. „Hij wist wat in den mensch was," niet alleen wat in zijn hart omging, maar ook wat zich aan vloek en dood achter den glimp van glanzig blozend leven verborg. Zeg zelf, wordt dan de macht der liefde, de mogendheid der ontferming niet een barmhartig zich toewijden, dat al uw lof overtreft, zoo ge op Thabor den reeds verheerlijkten Heiland „de kroon der eere" weer willig ziet afleggen, den stralenkrans der hoogere lichtsfeeren weer met de eigen vingeren niet maar om aan zulk een menschheid zich aan te ziet uitdooven, Is

er

!

:

:

sluiten

?

Voeg

er

dit

lotgemeenschap

nog

bij.

Het

in zich sloot.

was een aansluiting, die profetie van „Helsche kwalen," belijdt de gemeente

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen