Practijk der godzaligheid - pagina 87

79

baarden wil des Heeren; eenvoudig wijl niemend, bij ontstentenis van bijzondere openbaring, een pad kent, om den bijzonderen wil des Heeren te kennen. Waar dan ten derde nog dit bijkomt, dat onze „stillevers" met hun 15 enz. zichzelf danig er inhelpen. Want zie beroep op Jesaia 30 eens, indien deze rustlievende zielen zich nu op deze vijf of zes plaatsen beroepen, waar strijd met opgeheven hand verboden wordt, wat zullen we dan doen met die tweemaal twaalf en meer andere plaatsen, waar „strijd met eigen zwaard" juist gelast, geboden, bevolen en geëischt wordt? Die plaatsen staan er toch ook. Staan er evengoed. Staan er in veel sterker aantal. Staan er als lastgeving inhoudend van denzelfden God. Er staan er als gegeven aan hetzelfde volk. Beriepen wij ons nu op zulke strijdlustige, schrikkelijke, bloeddruipende plaatsen, natuurlijk dan zouden we misgaan, en onze bedaarde, rustige, stilheidminnende tegenstanders, zouden ons zeer terecht toeroepen: „Dat gaat niet op. Zoo moogt ge niet redeneeren. Wat toen een bijzonder bevel aan Israël was, is daarom nog geen vrijbrief :

voor u

!"

we

grif en gaaf toe. dan niet mogen beroepen op heel een reeks van bijzondere gevallen, die het zwaard uit de schee en den pijl van de pees jagen, wat recht hebt gij dan, om als regel voor uw doen en laten u te beroepen op die enkele plaatsen, die bij manier van exceptie, en onder geheel bijzondere omstandigheden, strijd verboden, waar wel strijden het natuurlijkst scheen, naar eisch van het

En

natuurlijk, dat geven

Maar

eilieve,

als

wij

ons

gewoon gebod, geldende voor een

ieder, tenzij

de Gebieder zelf het

stuite of tijdelijk schorse.

Maar ook zoo is het ondoordachte van zulk Schriftmisbruik nog niet tot op den bodem gepeild. Er steekt nog meer in. En daarvoor bovenal vragen we opmerkzaamheid. Wat, wat was de diepste grond, waarom Israël aan de Eoode Zee werd van bloedigen kamp, en met het zwaard op de heup, stil, zonder strijd, over den vloer van den afgrond mocht voorttrekken, zonder schrik voor Earao's macht? Was het niet dit, dat de Heere op het punt stond een machtig, een ontzaglijk, een alle volk verbijsterend wonder te doen? Indien de Heere niet had voorgenomen bij zich zelf, de Koode Zee in tweeën te spouwen, en op den bodem der diepte Israël een vloer voor zijn voet en Farao een graf voor zijn heir te plaveien, zou Israël dan ook zonder strijd er zijn afgekomen? Natuurlijk niet, want alsdan had ontslagen

Farao's heirmacht naar alle menschelijke berekening onder Israël te Pihachiróth een schriklijke slachting aangericht en half het volk uit-

gemoord.

Aan

het

wonder hing het dus

alles.

Aan

het

wonder

alleen.

Het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen