Honig uit den rotssteen - pagina 79

!

!

65

En

zijn er sommip;en, die kracht van geest en inzicht en geloof ontvingen, om het stoutste te kunnen bestaan eu het aangrijpendst aan te durven, terwijl anderen voor dat stoute inéén- en terugkrimpen en bezwijken onder tienmaal lichteren last.

Dat

feit is

nu eenmaal

zoo.

moogt noch kunt

dat wegcijferen, maar wel hebt ge u af te vragen, hoe wil de Heere, dat gij u zelven, indien ge van de sterkeren zijt, jegens de zwakheden dier onsterken gedraagt? En dan ja, dan vreezen we, dat er maar al te veel tegen Gods heilig gebod gezondigd wordt. Gods gebod toch is, dat de sterkeren de zwakheden der onsterken Gij

—

en niet zichzelf behagen, terwijl omgekeerd de u telkens die sterkeren toont, aldoor bezig om zich op hun meerdere kracht tegenover die zwakkeren te beroemen die zwakkeren door hun meerderheid neer te drukken in stee van te steunen en op te heffen; en het dien zwakkeren telkens in hoogheid van zin verwijtend, dat ze even sterk moesten zijn als zij. En natuurlijk dat wil de Heere niet. Daarvoor gaf Hij' u dat meerdere niet. Daar toornt Hij tegen. ])aardoor verspilt ge de heilige kracht, die Hij u schonk, in onheiligheden. En wat niet minder droef is: zoo komt de onsterkere in zijn zwakheid om. gelijk de sterkere man en de zwakkere vrouw in het leven Zie, saam zijn gezet, opdat de zwakke vrouw den man verteederen en de sterke man de vrouw stalen zou, zoo ook moest het in .Tezus' dragen

zullen

praktijk

;

—

gemeente

Wie

zijn.

meer ervoer en meer ontving, moest er zijn aan vinden, om met die geestelijke gaven de minder rijk gemaakten in ootmoed te dienen; en de minder ervarenen en minder gerij pten moesten er hart en zinnen voor open zetten om te leven van anderer overvloed. lust

dieper

en

ingeleid,

zijn liefde

dat doet men niet. Men doet heel anders. En als men door Gods bijzondere goedertierenheid staan mag in dat diepere geloof, dat neerzonk op den rotsgrond van Gods raadsbesluit en dus de ideale hoogte van het gereformeerde leven mocht grijpen, dan ontziet men zich niet zelden, om zich nu voorts hoog en vol eigendunk tegen anderen te stellen, die daar nog niet aan toe zijn en dat nog niet hebben gegrepen; dan heeft men er niet zelden vermaak in, om met een vloed van woorden op een verbijsterende manier dat hooge en voor hem nog ongrijpbare over die anderen uit te storten en vindt het wel aangenaam als men die anderen dan ledig weg ziet gaan, mits ze dan maar den dunk van ons meenemen, dat wij o, zooveel hooger staan dan zij En zoo nu, mijn broeders, moest het nooif- onder ons zijn Die dat doet, houwt de gereformeerde kerk niet, maar verstoort ze. Want zulk een is het wel waarlijk te doen, om wat God zoo stren-

Maar neen,

nu

b.

V.

zelf

;

II

5

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen