Heils termen - pagina 187

177 dit afgeknotte, beperkte en machtelooze begrip van sonvereiniteit zou willen overbrengen op God. Dan zou ook hier de Schriftleer herinnering eischen, dat niet de goddelijke dingen afspiegelingen van het aardsche leven, maar integenjuist omgekeerd, de dingen des menschelijken levens weerdeel, kaatsingen van de werkelijkheid des hemels zijn. „Onze Vader in de hemelen" is niet een beeldsprakige uitdrukking, aan de figuur van

ontleend, als wierd Gods liefde met de liefde van zulk gemeten, maar God alleen is waarlijk Vader, tot wiens wezen het Vaderzijn behoort, en wiens eeuwig Vaderschap zich afspiegelt in den liefdeband van vader en kind op aarde. Zoo dus ook hier. De Heere wordt Koning genoemd, niet als bij geleenden titel, waardoor op God Avordt overgedragen een titel, die slechts den aardschen Vorst in werkelijkheid toekomt, maar omgekeerd. God alleen is waarlijk Koning, de aardsche vorsten zijn het niet; op hen wordt slechts overgedragen een titel, die aan Gods heerschappij ontleend is, en die daarom hun toekomt, wijl in hun kroon zich 's Heeren

een een

„Vader"

vader

majesteit afspiegelt.

Hierop dient gelet. Vooral thans. In den bloeitijd onzer Gereformeerde belijdenis was men tegen dit verkeerd begrip gewapend, en onze vaderen, waarlijk geen mannen wien het aan fiere zucht naar vrijheid schortte, vonden in de erkenning van Gods souvereine genade bemoediging en troost. Maar thans niet. Ons zijn de spieren onzes levens te veel verslapt, om zulk eene veerkrachtige openbaring aan te durven. Alles, ook het Christelijk geloof onzer eeuw, toont dat halve karakter, dat de gebondenheid en het vaste van het gezonde leven schuwt, en zich vermaakt, niet in het zieke, maar in het ziekelijke, niet in het kranke, maar in het zwakke, dat niet durft doordenken, aan den oceaan der eeuwige dingen zich niet toevertrouwt, en daarom staroogt van den top der duinen, in stee van als onze vaderen de houten vloten in een zilvervloot om te scheppen, door het moedig braveeren van het zwerk en het zilte nat. Daarom is ons geslacht van Gods sonvereiniteit ietwat schuw. Ze te loochenen, waagt men niet. Ze aanvaarden en belijden, durft men niet. Liefst laat men ze rusten, zwijgt er van en looft eigen vindingrijkheid, die deze klip wist te ontzeilen.

Er moet dus gewaakt met verdubbelde zorgvuldigheid, dat uit Gods Souvereiniteit alles weggenomen en geweerd worde, wat van het wezen der Souvereiniteit verre ligt en er slechts door 's menschen zonde mee wierd vermengd. Waar, ter wille van een ontzenuwd begrip van Goddelijke Liefde, een vervalscht begrip van souvereiniteit gemeden en bestreden wordt, moet met ernst de waarheid der Heilige Schrift weer op den voorgrond gesteld, dat Gods Souvereiniteit zijn Liefde zelve

Misschien

is.

konden

we

hiertoe

volstaan

met de

vraag, of de Pau12

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen