De leer der Verbonden - pagina 165

166 zoudt ge u dat denken kunnen, ik zeg niet in den heilig geschapen Adam, neen maar in den goddeloozen, onder doem en dood verloren zondaar ? Dat zou slechts kunnen onder één voorwaarde. Deze namelijk, dat we bij de wedergeboorte zulk een goddelooze opeens, plotseling omgezet zagen in een hemelsch wezen, van alle smet en zonde vrij, der heerlijkste volmaaktheid deelachtig. Maar nu we feitelijk weten, dat dit niet zoo is; nu we weten, dat, welke ommekeer er ook bij den wedergeborene plaats greep, hij nog wel terdege gedurig het onheilige laat doorschemeren, dat op den bodem van zijn hart woelt; nu staan we, tenzij ge in den Christus de oplossing zoekt, voor een volstrekt onoplosbaar raadsel. Voor dit raadsel namelijk, dat die goddelooze mensch, die in doem en dood verloren is, nochtans volmaakt, heilig, duurzaam, onuitdelgbaar leven zijn leven mag noemen en noemt. En natuurlijk, daar is geen oplossing voor te vinden dan in een derde; in een ander ; in eenen, die zijn leven in zich dragen kan, zonder toch zijn persoonlijkheid als mensch op te heffen. En dat, dat nu juist is het wat de Middelaar, de Heiland, de Zaligmaker onzer zielen, wat Christus Jezus voor zijn uitverkorenen is.

De Christus is niet maar één onder de menschen, maar de Zoon des menschen. Hij is niet maar een lid der gemeente, maar aan die gemeente en dus aan al die leden tot een hoofd gegeven. Hij is niet maar één rank onder de ranken, maar de wijnstok op wien de ranken bloeien. Hij heeft een persoonlijk leven in zichzelf, maar ook een mededeelend leven dat hij doorleeft in hen. Er bestaat een geheimzinnige gemeenschap tusschen zijn persoon en hun personen, die maakt dat ze niet los naast hem staan, maar dat hun leven met zijn leven in het innigst contact geraakte; ja, zoo dat er een overgang plaats heeft uit hen naar hem en uit hem naar hen. Derwij s zelfs, dat gelijk in ons hart zich al ons leven zoo kan saamtrekken, dat het uit al onze leden weg is, maar in het hart nog bleef en dus uit dat hart ook weer naar de leden toe kan vloeien; dat desgelijks ook de Christus ons aller hart is, in wien ons aller leven is saamgetrokken, zoodat, ook al is het leven uit al de leden geheel of ten deele weg, het in hem toch blijft, en uit hem zich, onder de koestering zijner genade, weer naar de leden, ja, zelfs naar de uiterste en meest verstorven leden weer toe kan bewegen. Die Verbondsmiddelaar is dus volstrekt niet maar een schakel, een om den zondaar weer tot God te brengen neen, maar hij is der uitverkorenen eigen leven. „Niet ik leef, maar Christus leeft in mij, en hetgeen ik nu leef, dat leef ik door het geloof in verbindingslid,

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen