Honig uit den rotssteen - pagina 139

!

125 van Christus, ook onder zijn hoog opgeven van hun Christelijke gestalte, en bij wie toch, zoo niet alles, dan toch o, zooveel er door kan en die daardoor in hun heele omgeving de Christelijke consciëntie verzwakken, naardien de jongeren dan zich gaan inbeelden, dat het wezens,

ten

allen

tijde

kerk

de

in

Menschen

geweest.

belijders,

die

;

in dien kring der Christenen volstrekt niet naar zoo hoogheiligen maatstaf behoeft toe te gaan. Daarom is het noodig dat deze witgepleisterde graven worden ingetrapt. Eerbied er voor komt niet eens tepas. Men moet ze een-

voudig

doodsbeenderen

„de

van

binnen"

laten

zien.

En daarmee

moet het uit zijn Dat is dan ook

het hooge doel van wat het Woord telkens en telkens zoo snijdend over deze doornen en distelen in den geestelijken hof uitspreekt en dit legt wederom aan alle predikers van het Woord ;

en aan

organen van het Getuigenis, den onafwijsbaren plicht op, om deze zedelijke monsters te ontmaskeren, en het hun openlijk aan te zeggen: „Weg van uw gevloekte lippen met die heilige belijdenis! Weg met dat kruis van Christus uit uw onreine bezoedelde hand!" Want versta het wel, lezer! „Wandelen in de duisternis!" dat is aan de duisternis lust hebben. Evenals een ander in de koestering der zon gaat loopen, omdat die warmte hem goed doet en weldadig aandoet en verkwikt, zoo nu opzettelijk in de duisternis gaan schuilen en wandelen, omdat die duisternis het schrijnen van de wonde verzacht, den gruwel van binnen bedekt en het wezen der duisternis in ons sympathetisch toespreekt. In de duisternis wandelen d. i. God mijden en het er op toeleggen om ons te onttrekken aan Gods oog. Het is een verloren zielstoestand, waarin we evenals de nachtvogels nog een oog hebben, dat wel in den donker kan inzien, maar dat het licht niet verdragen kan. Het wil zeggen, met zijn onbekeerd en onberouwelijk hart nog broeden in het verborgene en zijn vermaak hebben in de donkere paden. En dan kan er wel geestelijk gepraat en gebed zelfs en bemoeiing met heilige dingen bijkomen, maar dat is dan óf nawerking van gewoonte, óf louter gevoelswerk en spel der hartstochten, of, erger nog, huichelarij met voorbedachten rade, om invloed op anderen te hebben; om voor zijn Ifooze streken vertrouwen te winnen; óf ook in den dunk: „Misschien dat God me om dat vrome schijntje in mijn doodssnik nog begenadigt!" alle

Gods

Kinderen en

valsche

ieder half

te

en

zucht

nu wandelen

om

in dien zin in de duisternis nooit, Schriftwoord een toepassing op een nooit verleiden, om te doen denken, dat men

uit

maken, raag wandelen kan

half

elk

;

's

morgens in het

licht

en

's

avonds in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen