Heils termen - pagina 136

126

\ j

de meening der wereld, maar naar den veel dieperen zin der Schrift verstaan worden. Wat bedoelde Paulus nu met het „wandelen in goede werken ?" Hij zegt het zelf. Niet het scheppen van iets nieuws, maar het ingaan tot wat God voor ons bereid had. „Goede werken, die God voorbereid had, opdat wij daarin wandelen zonden." En Paulus zegt dit, niet tegen het woordgebruik in, maar juist hierdoor den waren, eenvoudigen zin dezer uitdrukking teruggevende. Ontleend aan het wandelen op een weg, in een woud of vlakte, of, wil men, aan het wandelen in een frissche lucht en gezonden dampkring, wordt ,\an den Christen gezegd, dat hij „wandelt in nieuwigheid des levens," dus op dien nieuwen weg, in den nieuwen dampkring, die hem door Christus bereid is. Zal ik dus „in nieuwigheid des levens wandelen," dan onderstelt dit, dat die nieuwigheid des levens er is, dat ik mijn schreden derwaarts richt, tot dit nieuwe leven inga, en voorts met kalmen vrede in dat nieuwe leven, dat om en boven mij is, waarin ik mij beweeg, en dat ik inadem, voor Gods aangezicht „wandel." Juist wijl de „heiliging" niet in vermeerdering van het heilig wezen, maar in wegneming van het kwade, in afstaan van ongerechtigheid, in onbesmet bewaren van de wereld, in afsterving en begraving bestaat, draagt de eisch tot heiliging in de Schrift steeds een negatief (ontkennend) karakter. „Zijn ziel verliezen om ze te behouden." „Zichzelf verloochenen om Christus." „Gedoopt worden met zijnen dood." „Met Hem sterven, om juist daardoor met Hem te leven." Genade is er, maar God geeft ze den nederige alleen, d. w. z. dengene die zich vernedert, zichzelven afbreekt, zich nederbuigt, tot hij niets meer zij voor den heiligen God. Elke andere opvatting leidt naar Eome's geestelijke grondfout terug. Wat was die grondfout? Déze, dat ze der heiligheid Gods de spitse af knotte, voor zoover ze eischend tot den mensch kwam, en den zondaar die heiligheid voorstelde als iets voor hem bereikbaars, als iets, dat hij door inspanning van alle kracht allengs naderen en ten leste tot zijn eigendom verwerven kon. Men meende dat, bleef de heiligheid met haar eeuwigen eisch komen, dan schrikte ze den mensch af, dan stond het voor hem hopeloos, en zou hij geen hand zelfs naar haar uitstrekken. Werd daarentegen die beperkt, lager gesteld en daardoor onder het bereik van den zondaar gebracht, dan ware het hopelooze voor hem verdwenen, dan ware er voor den mensch een beginnen aan, en zou, zoo niet door allen, toch door sommigen de heiligheid bereikt worden. Op dat standpunt moesten natuurlijk de t r a p p e n ontstaan. De een was zwakker dan de ander. Naar een iegelijks kracht moest dus de eisch der heiligheid verschillen. Zoo ontstond er een dubbelsoortige heiligheid. Yoor den priesterstand een and r re dan voor den leek, en werden voor den laatste nog verschillende graden aangenomen, die door overschiijving van den een op

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen