Dat de genade particulier is - pagina 58

:

48 ïmporteerd is, zal men veiligst gaan en het meest broederlijk handelen, door slechts in sterk sprekende gevallen aan den Eemonstrantschen zuurdeesem te denken, en in den regel niets ergers te vermoeden dan Luthersche onklaarheid. En, wat we in de derde plaats toch ook even moeten opmerken telkens en telkens schrijft men ons, dat men wel gelooft dat de genade particulier en de mensch geheel verdorven is, zoodat hij zonder Gods tusschentreding het heil niet kan aannemen. Maar desniettemin het „gestorven voor allen hoofd voor hoofd" daar onverzoend naast stelt, wel belijdende dat dit strijdt, maar niettemin heide vasthoudend, wijl beide in Gods Woord wordt geleerd. Dat we dus metterdaad onrecht plegen, met uit hun belijdenis van een Christus, die voor allen stierf, af te leiden, dat ze derhalve den prikkel der zonde afstompen. Immers hiertegenover zouden we ons dan toch de bescheiden vraag willen veroorlooven, of even hetzelfde onrecht ons zelven niet elk oogenblik overkomt. Zóó toch zegt men van ons: „Gij, met uw prediking, dat niemand gelooven kan, indien hij niet tot geloof verordineerd is, kweekt domme, doodsche lijdelijkheid, en maakt allen Evangeliearbeid door uw: Ik kan niet, als God het mij niet geeft! volslagen ijdel." Want dif weet ge toch ook wel, dat wij van onzen kant daarop evenzeer antwoorden: „Te verklaren, hoe het samengaat, dat het niet gelooven geheel en eeniglijk des zondaars schuld, en het wel gelooven geheel en eeniglijk Gods genade is, kunnen we niet ganschelijk; en nochtans liouden we beide vast, wijl God ons beide ootmoedig te belijden in zijn Heilige Schrift beveelt." Het komt er dus op neer, dat men zóówel op het standpunt der algemeene als der particuliere genade, ter laatste instantie op een tegenstrijdigheid stuit en voor een poorte komt te staan, die zich niet opent. Alsmede dat men in heide gevallen eindigt met twee nog onverzoende en voor ons denken niet volslagen rijmende feiten, naast elkaar te laten staan, alleen uit gehoorzaamheid aan Gods Woord. Welbezien komt de vraag die de zaak voor uw ziel beslist, dus maar hierop neer: Welke twee feiten leert Gods Woord? Leert het: een algemeene genade naast een particuliere? Of wel openbaart het ons een onverbrekelijken raad van Gods willen naast een volstrekte verantwoordelijkheid in het schepsel? Het eerste nu ontkennen, het tweede beweren we, en voor dat beweren leveren we bedaardelijk en in geleidelijke ontwikkeling ons bewijs.

We weten dus uitnemend goed, dat vele der broederen, die het „Christus voor allen" Ie eren, desniettegenstaande zeer strengelijk aan het diep bederf der zonde vasthouden, en spraken dit van de ethische godgeleerden dan ook nadrukkelijk uit. Maar wat we ten deele reeds aantoonden en nog verder aantoonen zullen is, dat ze in hun belijdenis

„dat

Christus

voor

allen

stierf" feitelijk

weer opheffen, wat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen