Dat de genade particulier is - pagina 202

!

192

En

dat zou

men Gode dan toedichten in naam van diezelfde

Gode toedichten van

Job

vermeldt:

„In

alle

deze dichtte Job

Schrift,

Gode

die het ter eere niets

onyerijmds

toe!"

Neen waarlijk, bij al wat heilig is en liefelijk en wél onze trouwe Vader, die in de hemelen is, niet.

luidt,

zóó

is

Zeer vergist men zich dan ook, indien men zich inbeeldt, dat de kerk van Christus ooit zoo iets zou geleerd hebben, en zich daartoe op de belijdenis van zijn „vrijmacht" of het „welbehagen zijns willens" beroept. o.

Zeer

zeker,

op

het

gezag

en

het voetspoor van den heiligen

apostel Paulus heeft de kerk steeds beleden, dat de pottenbakker

macht

over het leem en dat de verkiezinge Gods even vrij en onajhankelijk was als zijn barmhartigheid onyehouden. Maar deswege te beweren, dat er in God ooit willekeur, en in die willekeur de schrikkelijkste wreedheid, zou geweest zijn, dat leerde de kerk met haar heeft

belijdenis

van Gods welbehagen

nooit.

met hand en tand vast, waarvan ook geen haarbreed afgaan, t. w. lo. dat de zondaar op redding geen schijn zelfs van recht heeft; en 2o, dat de oorzaak waardoor de ééne wel, de andere niet verkoren is, niet ligt in eenig onderscheid van mindere verdoemelijkheid voor God. Van die twee mogen we niet afgaan. De mensch heeft als zondaar geen het minste recht op redding, maar, omgekeerd, God heeft recht er op, dat de zondaar eeuwig straf Van recht tegenover God kan er uitsluitend door een verbond lijde. sprake komen. Indien God eerst rechten aan zijn schepsel verleenty dan geeft het zulk een ook recht. Eer niet, maar dan ook gewisselijk. En in zulk een zin spraken de ouden zelfs van een recht van den duivel op de zielen der menschen, die hij verleid had. Maar naardien de mensch, zondaar geworden zijnde, al deze verleende en geschonken rechten weer verloren heeft, zoo staat hij alsnu gansch rechteloos tegenover den Eeuwige, en staat die eeuwige God tegenover hem met het volle recht, dat de zondaar de straf onderga, waarmee het vallen in zonden door Hem bedreigd was. Heel dat denkbeeld, alsof God de Heere jegens de arme zondaren, omdat ze zoo ongelukkig er aan toe zijn, tot het oefeireu van barmhartigheid ook maar eenigszins zou yehoudvïi ziju, moet dus met alle kracht bestreden en uit onze overleggingen uitgebannen. Want dat denkbeeld is valsch. Het komt ons zelfs niet toe, het in ons op te laten komen. Het voet te geven, is zo}ide. l)e kerk van Christus lichtte ons dus uitnemend voor, toen ze met wortel en tak dat spinsel van valsche inbeeldingen wegvaagde,

Twee dingen

wij

hield ze steeds

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen