Heils termen - pagina 214

204 der dingen ons te verlustigen. Vandaar dat ook het hooger leven der volkeren, aan alle plaatsen der aarde zich in het afgetrokkene verloor, en zoo bestond het eenig verschil tusschen de natiën van het Oosten en van het Westen hierin, .dat de Oostersche volkeren meer het af-

van voorstelling en verbeelding, de Westersche natiën meer het afgetrokkene van begrippen en oordeelen lieten gelden. Het verschil tusschen beiden ontkennen we dus allerminst; slechts beweren we, dat beide aan hetzelfde euvel mank gingen, dat de zonde haar noodlottige vrucht bij beiden droeg en dat het leven, het echt persoonlijk leven bij beiden even vruchteloos werd gezocht. Het feit dat Israël hierop alleen een uitzondering maakte en onder alle natiën de eenige was, die, aan de betoo vering van den schijn ontkomen, het wezen der dingen wist te doorzien en de macht toonde om het leven te grijpen, kan dus alleen verklaard worden uit de Openbaring Gods, die Israël ten deel viel, mits men die Openbaring niet in onzen trant, als openbaring van begrippen, maar als uitstorting van leven opvatte. Israël wist aan den schijn, en daarom ook aan den vorm, de heerschappij te betwisten, eeniglijk wijl het Leven-zelf, dat is het persoonlijk leven van den Messias, Israël's geheele volkswezen beheerschte. Het kon dus het leven toonen, niet wijl het dit zelf voortgebracht of uitgebroed, maar wijl het dit door Gods genade ontvangen had. Het zag de eeuwige dingen in hun werkelijke gestalte, niet wijl het zichzelf hiertoe ophief, maar wijl uit den hemel, uit het onzichtbare, van achter het gordijn der dingen het eeuwig bestand der heilgoederen in hun werkelijke gestalte bij het licht des Heiligen Geestes aan Israël werd getoond. getrokkene

Men doorziet aanstonds wat gewichtige gevolgtrekking hieruit voor de beschouwing van Gods liefde voortvloeit. Ook de heidenwereld kent liefde, maar slechts als een ideaal, waarmee ze dweept, waarover ze

peinst,

we ons

dat ze najaagt.

Uw

belijdenis van

wordt beslist, Plato of van Mozes in de hand, tot laatste artikel,

al

Gods

naarmate

dit heiligste

liefde,

dus sloten

met de rolle van toetreedt. Welnu, de

ge,

„Platonische liefde" is spreekwoordelijk geworden. Elk weet, dat hiermee een liefde bedoeld is, die, buiten de eischen der natuur omgaande, zich in geestelijke verheffing verliest. Men kent het fantas-

gemaakte en ontzenuwende, dat dezer ziekelijke neiging der eigen is. We beweren daarmee niet, dat Plato voor deze overdrijving aansprakelijk is te stellen, maar dit toch zal men moeten toegeven, dat Plato op de uitnemendste en verhevenstc, op de reinste en de schoonste wijze klanken heeft gegeven aan het bezielend beginsel der Heidensche wereld, t. w. het najagen van een liefde, die, als vormelooze gestalte en afgetrokken begrip, zich in het nevelachtige der ongeziene dingen verloor. Dit begrip nu van liefde herkreeg in onze maatschappij zijn burgerrecht, na eeuwen lang door het Christelijk beginsel van liefde vertische,

liefde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen