Het heil in ons - pagina 240

!

^

230 den zelfmoord

de

Tegenover eener zondige wereld plaatst de Schrift haar Maranatha! Beide gaan uit van eenzelfde oordeel over de wereld en ons hart: de zelfmoord om in het stikdonkere van den eeuwigen dood, het Maranatha om in den lichtglans des eeuwigen levens ontkoming te zoeken van wat de ziel tot stikkens toe benauwt. Maar het uitgangspunt is één. Bij den zelfmoord als bij het Maranatha de hart verbrijzelende inindruk, dat men op de wereld tevergeefs heeft gehoopt, dat er in het zichtbare geen uitkomst meer is, dat we, zooals we daar staan, ellendigen zijn Maar van dat diep ontroerend standpunt gaan twee wegen uit. Salomo zegt er van: „De weg des levens is den verstandige naar hoven, opdat hij nfwijke ran de hel^ beneden. Wie aan zichzelf de hand kiest omgekeerd. Hij wijkt van boven af en zoekt wat beneden slaat, vernietiging, ontkoming aan zichzelf, al de diepte van den dood. is, Judas en Petrus hebben beiden de schrikkelijke diepte der vertwijfeling gevoeld. Ook Petrus had met eeden, met gebaren, met vervloeking zijn Meester verloochend. Maar voor Petrus is er een Maranatha, voor Judas gaat het levenslicht op den Akeldama voor eeuwig onder. Judas geworpen in de diepte van Sathan, Petrus in het choor der Apostelen, als martelaar gekroond, geloofd door heel de Christenheid, met den Gezalfde des Heeren gezeten in zijnen troon, .... en toch, er was een oogenblik dat Petrus en Judas zeer dicht bijeenstonden. Vergeet het niet, ook Judas heeft schuld beleden. „Ik heb gezondigd, verradende het onschuldig bloed !" En toch, hoewel hij ze met tranen zocht, hij vond geen plaatse des berouws. Hij is een star, die van den hemel valt en in de diepte der zee wordt uitgebluscht. Jona's zoon niet. Straks op het Pinksterfeest vonkelt hem de vuurvlam des Geestes boven het hoofd. En waarom we dan toch op beider verwantschap wijzen? Waarlijk niet om de ziekelijke, onheilige weekheid te stijven, waarmee men den zelfmoordenaar beklaagt zonder den zelfmoord te als

diepste

gedachte

veroordeelen. Daarin spreekt geen liefde, maar liefdeloosheid. Het strenge oordeel, de onverbiddelijke afkeuring, het onwillekeurig afgrijzen, waarmee eertijds elke zelfmoord gevonnisd werd, is voor

duizenden bij duizenden juist het middel geweest om ze voor zelfmoord bewaren. De gedachte aan zelfmoord kon toen geen oogenblik in het hart sluipen, zonder aanstonds tegenwicht te vinden in het afgrijzen, het voor God en menschen gruwzame, dat zich van der jeugd af met die gedachte verbond. Thans viel dat weg en daarmee is de klove van het afschuwelijke en doemwaardige gedempt, die tot dusver menig ellendige van het rampzalig besluit afhield. Straks reeds wezen we er op, dat in Koomsche landen de zelfmoord

te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen