Dat de genade particulier is - pagina 199

189 zal wie verloren en wie behouden zijn); zoo handelen zij metterdaad met een ongeoorloofde vermetelheid, die op een bloot gissen af, zulk een monstrueuze zaak aan hun broederen toedichten. Dat toch in de voorstelling der waarheid naar de Heilige Schrift deze gansche onderstelde mogelijkheid van „iemand die Jezus wou aannemen als Zaligmaker, maar om de verkiezing niet kon," zelfs volstrekt niet denkbaar is, springt immers klaar als de dag in het oog. Die Heilige Schriften toch onderwijzen ons, dat iemand die niet wedergeboren is zelfs niet ziet dat er een Koninkrijk is, en dat niet alleen het werken, maar ook het willen in ons gewrocht wordt door den Heere onzen God! Zonder wedergeboren te zijn kan men dus niet willen. Ieder die wil, is wedergeboren. Willen zalig worden en van zijn zaligheid zeker zijn, gaan dan altijd saam.

openbaren

En komt men nu

op de laatste moeilijkheid, op de vraag namelijk: schuld is, als ik verloren ga, tengevolge van een zonde waarin mijn moeder mij ontvangen heeft en een ongerechtigheid, waarin ik geboren ben? zoo willen we ook hier onze beschuldigers liefst met een beroep op hun eigen doen beantwoorden. En zoo leggen we hun dan deze wedervraag voor: „Als er een moord gepleegd wordt, is dat dan bij dien moordenaar niet ook een gevolg van een geërfde zonde, verergerd door de kwade inwerkselen van zonde die weer anderen geërfd hadden? Zou die moordenaar wel ooit menschenbloed hebben vergoten, indien hij rein geboren ware? En is het dan zijn schuld, wat slechts een uitvloeisel was van een kwaad, waarmee hij ter wereld kwam zonder het te weten?" Waarom werd die man een moordenaar en gij niet? Ge spreekt van opvoeding, slecht gezelschap Maar is het dan de schuld van dien man, dat hij zulke slechte ouders had, en in zulk een. goddeloozen kring opgroeide? toch eischt ge dat de rechter zulk een moordenaar En toch Dus niet tot zijn verbetering Maar om straffen zal met den dood de gerechtigheid! Als schuldige! o, Gij, die uw God van onrecht woudt beschuldigen, hoe pleit ge nu uzelven vrij? En kunt ge dat nu niet en antwoordt ge „Ja, ik doorzie wel niet, hoe dat die man zijn schuld is; ik kan het niet uitleggen; soms zou maar dan komt toch ik zelfs zeggen: „Het is zijn schuld niet;" krachtig en beslist het zedelijk bewustzijn er weer tegen op en zegt: Erfzonde of geen erfzonde, maar dat dooden van zijn evenmensch mijn broeder, mag ik u dan in maakt hem des doods schuldig!" „Waarom antwoordt ge dan datzelfde niet, als stillen ernst vragen: er sprake is van de eeuwige doodstraf als schuldige voor God te ondergaan, mee als gevolg van ons geboren zijn in zonde? of

het

dan mijn

!

.

.

.

.

.

.

!

!

:

—

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen